Ik heb jullie hulp weer nodig! Maak kennis met gevoelige Sprot. Momenteel is zijn thuis situatie te stressvol voor hem. Zijn lieve eigenaren hebben werkelijk álles voor hem gedaan, maar de conflicten met zijn broertje geven hem zo veel stress dat dit geen leuk leven meer voor hem is. Daarom zijn we met spoed op zoek naar een liefdevol rustig nieuw huisje, waarbij hij het enige kind in huis mag zijn!

Hieronder verteld zijn lieve verzorger meer over Sprot:

“Onze Sprot is een gezellige, maar vooral hele lieve je-weet-wel-kater van 6 jaar oud. Hij vindt het heel fijn om op een dekentje naast je, maar wel lekker tegen je aan op de bank te liggen, en vind het zoiezo gezellig om in je buurt te zijn.
Sprot speelt graag samen met je met een hengeltje, en soms vindt hij het ook leuk om met een katten-springveertje te spelen. Als je het gooit, brengt hij het in een goede bui gewoon naar je terug 🙂
Sprot vangt ook graag vliegen, of vlinders, of andere interessante insecten. af en toe weet hij zelfs een muisje te pakken te krijgen.
Hij heeft weinig interesse in mensen-eten. Hij houdt gewoon van zijn harde brokjes, en elke dag een klein beetje blikvoer. Kattensnoepjes lust hij natuurlijk ook heel graag, maar niet van die gekke lange sticks.
Hij eet bij ons graanvrije voeding, en we geven met liefde wat mee. Hij is goed zindelijk, en maakt netjes gebruik van de kattenbak.
Sprot is wel een beetje een gevoelige jongen, hij is erg bang voor honden, en andere katten of jonge kinderen vindt hij ook lastig om mee om te gaan.

We hopen voor Sprot een gezellig, rustig baasje te vinden, waar hij lekker zichzelf kan zijn en heel veel kattenkusjes aan de baas kan geven.”

Wie ben ik om verdriet te hebben om mijn hond?

Gisteren zat ik tijdens een bijscholing over rouw en verlies tussen een groep psychosociale hulpverleners.

We kregen de opdracht om een recent verlies met elkaar te delen.

Om mij heen hoorde ik verhalen over het verlies van een zus. Van een kind. Verliezen waarvan ik onmiddellijk dacht: dát is pas rouwen.

En ik?

Ik zou over Takkie vertellen.

Mijn hond.

Ik voelde de spanning oplopen. Ik voelde me bijna bezwaard om mijn verdriet over hem mee te nemen in die ruimte.

Alsof mijn verdriet minder bestaansrecht had, omdat iemand anders iets had meegemaakt wat in mijn ogen veel erger was.

Op een gegeven moment zat ik met tranen in mijn ogen. Natuurlijk omdat ik Takkie miste, maar vooral door de spanning om erover te moeten vertellen.

En toen realiseerde ik me iets.

Ik vertel in mijn werk regelmatig dat rouw om een huisdier echte rouw is. Dat je je niet hoeft te verantwoorden omdat het “maar een hond” of “maar een kat” was.

En toch deed ik gisteren precies dat bij mezelf.

Ik was zelfs opgelucht dat ik mijn verhaal niet hoefde te delen met de vrouw naast mij. Zij had haar kind verloren.

Wie was ik om naast haar verdrietig te zijn om mijn hond?

Misschien zijn die verliezen helemaal niet met elkaar te vergelijken. Maar misschien hoeven we dat ook niet te proberen.

Rouw is geen wedstrijd.

En ineens begreep ik nog beter waarom zoveel mensen hun verdriet om een huisdier kleiner maken. Soms omdat anderen het niet begrijpen, maar soms ook omdat we zélf al voor de ander invullen dat ons verdriet er minder toe doet.

Gisteren moest ik mezelf daarom hetzelfde vertellen als wat ik de mensen die ik begeleid zo vaak probeer mee te geven:

Rouw om een huisdier is echte rouw.

De band was echt. De liefde was echt. En dus is ook het gemis echt.

Dat betekent niet dat ieder verlies hetzelfde is. Dat hoeft ook helemaal niet.

Verdriet hoeft geen plaats op een ranglijst te verdienen voordat het er mag zijn.

Takkie was mijn hond.

En ik mis hem.

Dat is genoeg.

Even de agenda dicht en met de camper op pad.

De komende dagen ben ik op vakantie en maken we een mooie roadtrip door de UK. Tijd voor frisse lucht, lange wandelingen, mooie plekjes ontdekken en vooral even opladen.

Tijdens mijn vakantie ben ik voor vragen wel bereikbaar via de mail, maar leg ik geen huisbezoeken af.

Vanaf 1 september ben ik weer terug en sta ik weer met alle aandacht voor jullie en jullie dieren klaar.

Liefs,
Marloes

Gisteren was het Internationale Dag van de Kat.

Door een drukke spoeddienst gisteren loop ik een dagje achter, maar deze twee verdienen natuurlijk alsnog hun eigen moment: Kadootje & Spin.

Ze zijn ongeveer even oud, maar kwamen niet samen bij ons wonen. Kadootje woonde hier nét toen Spin besloot dat dit blijkbaar ook een prima plek voor hem was en kwam aanlopen.

In het begin waren ze dikke vrienden. Tegenwoordig is de liefde helaas wat bekoeld. Spin vindt het namelijk regelmatig nodig om Kado te plagen en daar is onze prinses niet bepaald van gediend. Inmiddels tolereren ze elkaar meestal prima, met zo nu en dan een ruzietje.

En eigenlijk is dat iets wat we bij katten best vaak zien. Twee katten die samen in één huis wonen, zijn niet automatisch vrienden. Juist dan is het belangrijk dat katten elkaar zoveel mogelijk kunnen ontwijken en niet hoeven te concurreren om belangrijke dingen. Denk aan voldoende kattenbakken op verschillende plekken, gescheiden voer- en drinkplaatsen en meerdere fijne rust- en verstopplekjes. Ook plekjes op hoogte kunnen helpen. Iedere kat moet ergens kunnen eten, slapen, drinken en naar de bak kunnen zonder daarbij langs de andere kat te hoeven of gestoord te worden.

Want ze hoeven echt niet samen in één mandje te slapen om allebei een fijn kattenleven te hebben.

En Kado en Spin? Die hebben ieder zo hun eigen manier gevonden om ons huishouden te runnen.

🕷️Spin is onze rauwdouwer. Eten is zijn grootste hobby en het liefst zou hij daar de hele dag mee bezig zijn. Als aanvulling op het menu wordt er met enige regelmaat een vers gevangen muis naar binnen gebracht, waarbij er soms enthousiast mee door de kamer wordt gegooid. Zijn naam verdient hij aan zijn keiharde gespin, wat al begint als je naar hem kijkt.

🎁Kadootje, onze prinses. Miauwt gerust de hele dag wanneer ze vindt dat ze onvoldoende aandacht krijgt. En terwijl ze prima buiten haar behoefte zou kunnen doen, komt ze speciaal naar binnen om keurig de kattenbak te gebruiken. Zoals het een echte prinses betaamt. Haar naam heeft ze gekregen doordat ik haar voor mijn verjaardag heb gekregen van mijn moeder.

Twee totaal verschillende katten, allebei met een behoorlijk uitgesp