Wanneer je hond plots of geleidelijk de controle over zijn plas verliest, is dat niet alleen een praktisch probleem. Het kan ook heel confronterend zijn. Opeens zie je dat je hond ouder wordt, of dat zijn lichaam hem in de steek begint te laten. Je vindt natte plekken in de mand, ruikt urine of ziet kleine plasjes in huis. Misschien schaamt je hond zich, of lijkt hij het zelf niet eens door te hebben. Het roept vaak veel vragen op: wat is er met hem aan de hand? Heeft hij pijn? Kan hij nog genieten? En misschien ook: moet ik gaan nadenken over inslapen?
In deze blog neem ik je stap voor stap mee. Van het herkennen en begrijpen van incontinentie bij honden, tot het beoordelen van de levenskwaliteit en het maken van een keuze die past bij jou en je hond. Als dierenarts die gezinnen aan huis begeleidt in de laatste levensfase, weet ik hoe zwaar deze beslissing kan voelen. Twijfelen hoort daarbij. Het betekent niet dat je faalt, het betekent dat je geeft om je hond. Ik leg je uit wat incontinentie precies inhoudt, wat mogelijke oorzaken en behandelingen zijn, en wanneer inslapen een liefdevolle keuze kan zijn.
Incontinentie betekent dat een hond onbewust urine of ontlasting verliest. Anders dan bij een hond die bewust in huis plast, neemt een incontinent dier geen plashouding aan. Vaak merkt je hond zelf niet eens dat hij lekt. Dat kan verwarrend zijn. Voor jou, maar ook voor je hond. Daarom is het belangrijk om goed te kijken naar zijn gedrag en naar de momenten waarop het gebeurt.
Bij urine- en ontlastingsincontinentie zie je vaak één of meerdere van de volgende signalen:
Het is belangrijk om onderscheid te maken tussen echte incontinentieen gedrag. Bij incontinentie is er sprake van passief verlies: urine of ontlasting komt zonder dat je hond daar controle over heeft. Dit gebeurt vaak tijdens het slapen of ontspannen liggen. Je hond neemt geen houding aan en lijkt zich er niet bewust van.
Bij een gedragsprobleem ligt dat anders. Dan plast of poept een hond bewust op een bepaalde plek, bijvoorbeeld door stress, angst, onzindelijkheidstraining die niet goed is verlopen of medische klachten waarbij het ophouden simpelweg niet meer lukt. Vaak zie je dan wél een houding of voorafgaand gedrag, zoals rondlopen, snuffelen of onrust.
Twijfel je? Dan is het altijd verstandig om dit samen met een dierenarts te beoordelen. Wat op gedrag lijkt, kan namelijk ook een medisch probleem zijn en andersom.
Een enkele plas in huis hoeft niet direct te betekenen dat je hond incontinent is. Puppy’s die nog niet volledig zindelijk zijn, of honden die uit angst of blijdschap urineren, doen dit meestal bewust. Je ziet dan vaak dat ze een plashouding aannemen of dat er een duidelijke aanleiding is.
Bij incontinentie is dat anders. Dan gaat het om passief urineverlies: je hond verliest urine zonder dat hij daar controle over heeft. Dit gebeurt bijvoorbeeld tijdens het slapen, bij het opstaan of soms zelfs tijdens het lopen.
Zie je dat dit vaker gebeurt? Of begin je een patroon te herkennen, zoals regelmatig natte plekjes in de mand of op vaste plekken in huis? Dan is het belangrijk om verder te kijken. Ook wanneer je hond meer drinkt of plast dan normaal, kan er iets anders spelen. Denk bijvoorbeeld aan aandoeningen zoals nierproblemen, hormonale verstoringen of suikerziekte. In dat geval is het urineverlies vaak een gevolg van een onderliggend probleem.
Twijfel je of het om een eenmalig ongelukje gaat of iets structureels? Dan is het altijd verstandig om dit met je dierenarts te bespreken. Hoe eerder je de oorzaak in beeld hebt, hoe beter je je hond kunt helpen
Urineverlies is geen aandoening op zichzelf, maar een symptoom. Er kan dus van alles achter schuilgaan. Bij teefjes is in ongeveer 80–90% van de gevallen sprake van een verminderde werking van de sluitspier van de blaas (urethraal sfinctermechanisme-incompetentie, ook wel USMI genoemd). Leeftijd, lichaamsgewicht en hormonale veranderingen spelen hierbij een belangrijke rol. Gesteriliseerde teefjes hebben bijvoorbeeld een verhoogd risico.
Maar er zijn ook andere oorzaken die een rol kunnen spelen.
Hieronder beschrijf ik de meest voorkomende medische oorzaken, zodat je een beter beeld krijgt van wat er bij jouw hond zou kunnen spelen.
Naast medische oorzaken speelt ook ouderdom zelf vaak een rol. Het lichaam van je hond verandert, en dat kan invloed hebben op de controle over plassen en ontlasting.
Zie je dat het urine- of ontlastingsverlies vaker voorkomt, of begin je een patroon te herkennen? Dan is het verstandig om je hond te laten nakijken door een dierenarts. Soms is de oorzaak relatief eenvoudig te behandelen, bijvoorbeeld bij een blaasontsteking of hormonale incontinentie. In andere gevallen is er meer onderzoek nodig om te begrijpen wat er precies speelt. Denk aan een urineonderzoek, bloedonderzoek of beeldvorming zoals een echo.
Ook als je twijfelt of het om incontinentie gaat of om gedrag, is het goed om dit samen te bekijken. Wat voor jou misschien voelt als “een ongelukje”, kan voor een dierenarts belangrijke informatie zijn. Blijf er dus niet te lang mee rondlopen. Niet omdat het meteen ernstig hoeft te zijn, maar omdat je je hond het beste kunt helpen als je weet wat er speelt.
Twijfel je wat in jouw situatie verstandig is, of merk je dat je hond achteruitgaat? Dan denk ik graag met je mee. In een rustig consult aan huis kijken we samen naar wat er speelt en wat jouw hond op dit moment nodig heeft.
De behandeling van incontinentie hangt sterk af van de oorzaak. In veel gevallen is er gelukkig nog iets mogelijk om het urineverlies te verminderen of het comfort van je hond te verbeteren.
Bij een verminderde sluitspierfunctie (USMI) zijn er medicijnen die de spanning van de sluitspier verhogen of de gevoeligheid ervan verbeteren. Deze middelen werken bij een groot deel van de honden en kunnen het urineverlies vaak duidelijk verminderen. Soms worden ze gecombineerd voor een beter effect. Houd er rekening mee dat deze medicatie meestal levenslang nodig is. Als de incontinentie een andere oorzaak heeft, zoals een blaasontsteking, prostaatprobleem of hormonale afwijking, dan wordt die onderliggende aandoening gericht behandeld.
Wanneer medicatie onvoldoende helpt, kan een operatie in sommige gevallen uitkomst bieden. Zo kan een specialist de urinebuis iets vernauwen door een opvulmiddel te injecteren, waardoor de sluitspier beter afsluit. In zwaardere gevallen kan een kunstmatige sluitspier worden geplaatst, die later via een onderhuidse poort aangepast kan worden. Bij aangeboren afwijkingen, zoals een ectopische ureter, is een operatie vaak nodig om de urineleider op de juiste plek aan te sluiten.
Niet alle vormen van incontinentie zijn volledig te genezen. Gelukkig kun je vaak wél veel doen om het dagelijks leven van je hond comfortabel en waardig te houden.
Rust en voorspelbaarheid zijn belangrijk, zeker bij oudere of kwetsbare honden. Zorg voor een fijne, rustige slaapplek en houd zoveel mogelijk een vaste routine aan. Sommige honden vinden het prettig om dicht bij je in de buurt te zijn, bijvoorbeeld door de mand dichterbij te zetten. Merk je dat je hond onrustig is of pijn lijkt te hebben? Bespreek dit dan met je dierenarts. Soms kan aanvullende pijnstilling of ondersteuning helpen om het comfort te verbeteren.
Urineverlies op zichzelf is zelden een reden om een hond te laten inslapen. Veel oorzaken zijn goed te behandelen of te begeleiden. Wel kan incontinentie onderdeel zijn van een groter geheel, waarbij de gezondheid van je hond langzaam achteruitgaat. Juist dan kan het steeds moeilijker worden om te bepalen waar de grens ligt.
Als je merkt dat je hond naast het urineverlies ook last heeft van chronische pijn, extreme vermoeidheid of neurologische klachten, en behandelingen geen duidelijke verbetering meer geven, kan euthanasie uiteindelijk een liefdevolle keuze zijn om verder lijden te voorkomen. Twijfel je hierover? Dan ben je niet alleen. Veel hondeneigenaren worstelen met deze vraag.
Bij het maken van deze beslissing kijken we altijd naar het totaalplaatje. Hoe gaat het écht met je hond, over de hele dag genomen? Binnen de palliatieve zorg kijken we vaak naar drie belangrijke vlakken van levenskwaliteit:
Juist de combinatie van deze drie geeft een eerlijk beeld. Een hond kan bijvoorbeeld lichamelijk nog redelijk stabiel zijn, maar zich emotioneel of sociaal al terugtrekken en dat is net zo belangrijk om mee te nemen. Om dit wat concreter te maken, kan de HHHHHMM-schaal helpen als praktisch hulpmiddel. Hiermee beoordeel je verschillende aspecten van het welzijn van je hond:
Wanneer je merkt dat de balans langzaam verschuift en slechte dagen de overhand krijgen, verandert vaak ook het doel van de zorg. Niet meer beter maken, maar beschermen tegen verder lijden. Denk bijvoorbeeld aan aanhoudende misselijkheid, niet meer willen eten, voortdurend liggen of het verlies van contact. Dat zijn signalen die je helpen om eerlijk te kijken naar hoe het echt gaat
Je hoeft deze beslissing nooit alleen te nemen. Ik, als dierenarts, kijk niet alleen naar de medische kant, maar ook naar het welzijn en de kwaliteit van leven van je hond. Dat betekent dat we samen kijken naar het totaalplaatje: wat speelt er lichamelijk, hoe ontwikkelt het ziekteproces zich en wat betekent dit voor het dagelijks leven van je hond?
Daarbij hoort ook een ethische afweging. Niet alles wat medisch mogelijk is, is ook altijd in het belang van je hond. Soms is doorgaan met behandelen waardevol, soms betekent liefde juist dat je verdere achteruitgang en lijden voorkomt.
Deze beslissing nemen we samen. Jij kent je hond het beste, zijn gedrag, zijn kleine signalen, zijn goede en slechte dagen. Als dierenarts help ik om die signalen te duiden en ze in een medisch kader te plaatsen. Zo komen we samen tot een keuze die past bij jouw hond én bij jouw gevoel.
Twijfel je, of voelt het nog niet helder? Dan kan een second opinion heel helpend zijn. Een andere dierenarts kan met een frisse blik meekijken en je helpen om bevestiging te krijgen of juist nieuwe inzichten te geven. Dat is geen teken van onzekerheid, maar juist van zorgvuldigheid.
Twijfelen betekent niet dat je faalt, het betekent dat je om je hond geeft. Veel eigenaren ervaren in deze fase gevoelens van onzekerheid, schuld en verdriet. Je wilt het juiste doen, maar wat is dat precies? Wacht je te lang, of ben je juist te vroeg? Die vragen kunnen steeds opnieuw door je hoofd gaan.
Wat veel mensen niet weten, is dat dit gevoel vaak al onderdeel is van het rouwproces. Je neemt langzaam afscheid, nog terwijl je hond er is. Dat noemen we ook wel anticiperende rouw. Het kan zich uiten in verdriet, maar ook in twijfel, onrust of het gevoel dat je het nooit “goed” kunt doen.
Daarnaast speelt vaak het besef dat jij degene bent die uiteindelijk een beslissing moet nemen. Dat kan zwaar voelen. Alsof je verantwoordelijk bent voor het moment van afscheid. Toch komt die keuze bijna altijd voort uit liefde en zorg. Je probeert je hond te beschermen tegen verder lijden, en dat is misschien wel het moeilijkste én meest liefdevolle wat je voor hem kunt doen.
Blijf er niet alleen mee rondlopen. Praat erover met je dierenarts, met mensen om je heen, of met anderen die dit herkennen. Soms helpt het om je gedachten hardop uit te spreken en samen te kijken naar wat je hond je laat zien.
Je hoeft het niet perfect te doen. Voor je hond ben jij al genoeg, met jouw aandacht, jouw zorg en jouw liefde.
Incontinentie op zichzelf is geen reden om een hond te laten inslapen. Veel vormen van urineverlies zijn goed te behandelen of te begeleiden met medicatie, hulpmiddelen en aanpassingen in huis. Als je hond daarnaast nog plezier heeft, eet en drinkt, en geniet van contact, dan is er vaak nog sprake van een goede levenskwaliteit.
Juist in deze fase kan er twijfel ontstaan. Want hoe zwaar het praktisch ook kan zijn bijvoorbeeld door het schoonmaken, de geur of de zorg, betekent dat niet automatisch dat je hond lijdt. En dat verschil kan verwarrend zijn. Het is heel normaal om je daarin heen en weer geslingerd te voelen. De ene dag denk je misschien: dit gaat nog goed, en de volgende dag voelt het ineens zwaar of onzeker.
Probeer in zulke momenten terug te kijken naar je hond. Hoe is hij écht? Heeft hij nog fijne momenten? Zoekt hij contact? Kan hij ontspannen slapen? Euthanasie komt pas in beeld wanneer incontinentie samengaat met ernstige, niet omkeerbare aandoeningen, pijn of een duidelijk verlies van comfort en waardigheid.
Twijfel je of je al op dat punt bent? Dan denk ik graag met je mee. Samen kunnen we rustig kijken naar het totaalplaatje en wat op dit moment het beste is voor jouw hond.
Het moment van afscheid is voor veel mensen spannend en beladen. Je weet dat het eraan komt, maar vaak niet precies wat je kunt verwachten en dat kan onzeker maken. Het kan helpen om te begrijpen hoe euthanasie verloopt. Niet om het minder verdrietig te maken, maar om wat meer rust en vertrouwen te voelen in het proces.
In dit gedeelte neem ik je stap voor stap mee, zodat je weet wat er gebeurt en wat je voor je hond kunt betekenen in dit laatste moment samen.
Het doel van euthanasie is een zo vredig en pijnloos mogelijk afscheid. Het kan helpen om te weten wat er precies gebeurt, zodat je je hier in alle rust op kunt voorbereiden. Ik beschrijf hieronder mijn werkwijze, houd er rekening mee dat jouw eigen dierenarts dit op een andere manier kan doen.
Wanneer ik bij jullie thuis kom, nemen we eerst de tijd om rustig even samen te zitten. We bespreken hoe het gaat, wat jullie wensen zijn en er is ruimte voor vragen. Er is geen haast dit moment mag er zijn.
Als jullie er klaar voor zijn beginnen we met de eerste stap: een kalmerend en slaapverwekkend middel toedienen. Dit wordt door mij onder de huid toegediend, vergelijkbaar met een vaccinatie. Je hond hoeft hiervoor niet vastgehouden te worden en blijft gewoon liggen op zijn eigen vertrouwde plek. Na tien tot vijftien minuten wordt je hond slaperig en ontspannen. Hij valt in een diepe, rustige slaap en merkt niet meer wat er om hem heen gebeurt. In deze fase is er alle ruimte om hem nog te aaien, tegen hem te praten of gewoon stil bij hem te zijn.
Wanneer je hond volledig slaapt, plaatsen we, indien mogelijk, een infuus in de poot. Hier krijgt jouw hond niets meer van mee. Via dit infuus wordt het tweede middel toegediend. Dit middel zorgt ervoor dat het lichaam langzaam tot rust komt en het hart stopt. Je hond voelt hier niets van.
Soms zie je nog kleine reflexen, zoals een diepe zucht of een laatste een spiertrekking. Dat kan er heftig uitzien, maar het is een natuurlijk onderdeel van het proces en betekent niet dat je hond nog iets ervaart. Je mag tijdens het hele proces bij je hond blijven. Je aanwezigheid, je stem en je aanraking geven vaak veel rust voor je hond, maar ook voor jezelf.
Het afscheid van je hond is een heel persoonlijk moment. Er is geen “juiste” manier, het gaat om wat voor jou en je hond goed voelt.
Thuis of in de praktijk
Je kunt ervoor kiezen om je hond in de praktijk te laten inslapen, maar steeds meer mensen kiezen bewust voor een afscheid thuis. In de vertrouwde omgeving hoeft je hond niet te reizen of een spannende plek binnen te gaan. Hij kan liggen op zijn eigen mand, op de bank of in de tuin, op een plek waar hij zich veilig voelt. Dat geeft vaak veel rust, zowel voor je hond als voor jou.
Het medische proces verloopt redelijk hetzelfde, maar thuis is er meer ruimte voor tijd, stilte en een persoonlijk afscheid. Het is wel belangrijk om dit op tijd te plannen, omdat een spoedsituatie niet altijd thuis opgevangen kan worden.
Wie is erbij aanwezig?
Je mag zelf bepalen wie er bij het afscheid aanwezig zijn. Sommige mensen kiezen ervoor om dit alleen of met hun gezin te doen, anderen vinden steun bij vrienden of familie.
Probeer, als het lukt, bij je hond te blijven tot hij diep slaapt. Je aanwezigheid, je stem en je aanraking geven hem veiligheid. Vind je dat moeilijk? Dan is het helemaal oké om iemand te vragen die je hond goed kent om bij hem te zijn. Ook andere huisdieren mogen erbij zijn, als dat rustig verloopt. Zij kunnen soms op hun eigen manier begrijpen wat er gebeurt.
Een rustig en persoonlijk afscheid
Veel mensen vinden het fijn om bewust stil te staan bij dit moment. Je kunt het zo vormgeven als bij jullie past op zijn favoriete plek, met zachte muziek, een kaarsje laten branden of gewoon in stilte. Er is ruimte om nog even samen te zijn, herinneringen op te halen of gewoon bij je hond te zitten. Na het overlijden kun je ook de tijd nemen om afscheid te nemen, zonder haast. Sommige eigenaren kiezen ervoor om een pootafdrukje of een plukje haar te bewaren als tastbare herinnering.
Nazorg en wat er daarna gebeurt
Het kan helpend zijn om vooraf na te denken over wat je met het lichaam van je hond wilt doen. Je kunt kiezen voor:
Door dit vooraf te bespreken, voorkom je dat je op een emotioneel moment nog keuzes moet maken. Na het inslapen help ik je hier rustig bij. We nemen de tijd die nodig is, en ik zorg ervoor dat je hond op een respectvolle en zorgzame manier wordt meegenomen, bijvoorbeeld in zijn mand of een speciale bodybag.
De kosten van het laten inslapen van je hond kunnen variëren, afhankelijk van de situatie en jouw wensen. Zo spelen onder andere de volgende factoren een rol:
Een afscheid aan huis is vaak iets kostbaarder dan in de praktijk, omdat er meer tijd en persoonlijke begeleiding bij komt kijken.
Voor mij is het belangrijk dat er geen haast zit in dit moment. Daarom plan ik bewust maar een beperkt aantal afspraken per dag. In de praktijk betekent dit dat ik vaak ruim de tijd neem, soms wel twee uur, om echt aanwezig te kunnen zijn. Voor een rustig gesprek, het proces zelf en het afscheid daarna. Het afscheid van je hond is geen medische handeling die even tussendoor gebeurt, maar een uniek en waardevol moment waarin alles even stil mag staan.
Ik kies daarin bewust voor kwaliteit boven kwantiteit, voor tijd, aandacht en een afscheid dat echt bij jullie past. Ik vind het belangrijk om hierover vooraf helder en transparant te zijn, zodat je niet voor verrassingen komt te staan. Op mijn tarievenpagina vind je een duidelijk overzicht van de kosten en wat daarbij inbegrepen is.
Daarnaast werk ik op basis van vertrouwen. Je ontvangt de factuur achteraf, zodat het moment van afscheid volledig in het teken kan staan van jullie band en niet van de financiële afwikkeling.
Heb je vragen over de kosten of wil je weten wat in jouw situatie passend is? Dan denk ik daar graag rustig met je mee.
Het afscheid van je hond stopt niet op het moment van inslapen. Daarna begint een periode waarin je moet wennen aan het gemis. Dat kan intens zijn en ook heel verschillend per persoon.
Rouwen om een huisdier wordt soms onderschat, maar het verlies kan diep raken. Je hond was onderdeel van je dagelijks leven, van je ritme, van je gezin.
Normale rouwreacties
Verdriet kan zich op veel manieren uiten. Je kunt je leeg voelen, veel huilen, of juist weinig. Sommige mensen ervaren schuldgevoel, twijfel of blijven terugdenken aan het moment van afscheid. Anderen merken het gemis vooral in de kleine dagelijkse dingen, een lege mand, een stille wandeling, het ontbreken van een begroeting bij thuiskomst.
Volgens rouwexpert Manu Keirse is rouw geen probleem dat opgelost moet worden, maar een proces waar je doorheen beweegt. Het gaat niet om “loslaten”, maar om het leren anders vasthouden van wat je bent verloren. Alles daarin is normaal. Er is geen juiste of verkeerde manier om te rouwen.
Ruimte voor emoties
Probeer jezelf de ruimte te geven om te voelen wat er is. Het hoeft niet meteen goed te gaan. Rouw kost tijd, en die tijd mag je nemen. Gevoelens komen vaak in golven. Het ene moment lijkt het even te gaan, het volgende moment kan het gemis ineens weer heel dichtbij zijn. Dat is geen terugval, maar een natuurlijk onderdeel van rouw.
Afscheid en herinnering
Voor veel mensen helpt het om bewust stil te staan bij het afscheid. Dat kan klein en persoonlijk zijn: een foto neerzetten, een pootafdrukje bewaren, een kaarsje branden of een plek creëren waar je even kunt terugdenken aan je hond. Herinneringen kunnen pijn doen, maar ook troost geven. Ze maken zichtbaar wat jullie samen hebben gedeeld en dat blijft, ook na het afscheid. Langzaam ontstaat er een nieuwe balans, waarin het gemis er nog steeds is, maar waarin je ook leert om de band met je hond op een andere manier met je mee te dragen.
Je hoeft hier niet alleen doorheen. Het kan helpend zijn om je verdriet te delen met mensen om je heen. Familie, vrienden of collega’s die je hond hebben gekend, begrijpen vaak beter wat je doormaakt. Soms zit steun in iets kleins: een luisterend oor, samen herinneringen ophalen, of gewoon iemand die er even voor je is.
Merk je dat mensen in je omgeving het moeilijk vinden om je verdriet te begrijpen? Dat kan ook gebeuren. Niet iedereen heeft ervaren wat het verlies van een dier kan betekenen. Probeer dan juist iemand op te zoeken bij wie je je wel gehoord voelt.
Professionele ondersteuning
Als je merkt dat het verlies je erg blijft bezighouden of je vastloopt in je verdriet, kan het helpend zijn om met een professional te praten. Denk aan een rouwbegeleider of therapeut die ervaring heeft met verlies rondom dieren.
Ook binnen mijn begeleiding is er ruimte voor nazorg. Soms helpt het om nog eens terug te kijken op het afscheid, vragen te stellen of simpelweg je verhaal te delen met iemand die begrijpt hoe bijzonder die band was. Je hoeft het niet alleen te dragen, ik ben er voor je.
Hoe een afscheid verloopt, heeft vaak meer impact dan we vooraf beseffen. In mijn werk zie ik dat een rustig, liefdevol afscheid thuis kan helpen om het verlies beter te dragen. Niet omdat het verdriet minder wordt, maar omdat er ruimte is geweest om het afscheid echt bewust mee te maken.
Tijd speelt daarin een grote rol. Tijd om nog even samen te zijn, om vragen te stellen, om stil te staan bij wat er gebeurt. Maar ook tijd ná het overlijden, om in alle rust afscheid te nemen. Juist die momenten, zonder haast en in een vertrouwde omgeving, helpen veel mensen om later met een zachter gevoel terug te kijken.
Ik begeleid dit proces stap voor stap, op een manier die past bij jou en je hond. Niet alleen medisch, maar ook met aandacht voor wat dit moment voor jullie betekent.
Twijfel je, of merk je dat je behoefte hebt aan begeleiding in deze fase? Dan ben je welkom om contact op te nemen. We kunnen samen rustig kijken naar wat er speelt en wat helpend is voor jou en je hond.
Incontinentie bij honden kan veel vragen oproepen. Niet alleen over de oorzaak en mogelijke behandeling, maar ook over de kwaliteit van leven en het moment waarop afscheid misschien dichterbij komt.
Zoals je hebt gelezen, is urineverlies op zichzelf zelden een reden om een hond te laten inslapen. In veel gevallen is er nog iets mogelijk, medisch, praktisch of in de dagelijkse verzorging, om het comfort van je hond te verbeteren.
Tegelijkertijd kan incontinentie onderdeel zijn van een groter geheel, waarbij de gezondheid van je hond langzaam achteruitgaat. Juist dan is het belangrijk om niet alleen naar één klacht te kijken, maar naar het totaalplaatje: fysiek, sociaal en emotioneel. Het maken van deze afweging vraagt om tijd, eerlijkheid en compassie, voor je hond, maar ook voor jezelf.
Er is geen vast moment waarop het “goed” is. Geen zwart-wit antwoord, geen perfecte beslissing. Wat er wél is, is jouw betrokkenheid. Jouw wens om het beste te doen voor je hond. En juist daarin ligt de kern van deze keuze. Of je nu besluit om nog door te behandelen, aanpassingen te doen of afscheid te nemen, als die keuze voortkomt uit liefde, aandacht en zorg, dan is het een liefdevolle keuze. Je hoeft dit niet alleen te doen. Met de juiste begeleiding, informatie en ruimte om te voelen, kun je stap voor stap tot een beslissing komen die past bij jou en je hond.
Elke situatie is anders. En hoe duidelijk sommige informatie ook kan zijn, het blijft een persoonlijke en soms verwarrende afweging. Twijfel je over de kwaliteit van leven van je hond, of merk je dat je behoefte hebt om hier samen rustig naar te kijken? Dan denk ik graag met je mee.
In een consult aan huis nemen we de tijd om stil te staan bij wat er speelt, medisch, maar ook op emotioneel vlak. Samen kijken we naar het totaalplaatje, zodat jij een beslissing kunt nemen die goed voelt voor jou en je hond.
Je hoeft het niet alleen te dragen.
Wauw, inmiddels zijn we met meer dan 1.000 mensen hier!
Omdat er de afgelopen tijd zoveel nieuwe volgers zijn bijgekomen, leek het me leuk om mezelf eens opnieuw voor te stellen. Want hoewel ik hier vooral vertel over mijn werk als dierenarts, is er natuurlijk ook nog een Marloes buiten MarloesZorgt!
Jawel, ik ben een Zeeuwse van oorsprong!
En bij die Zeeuwse roots hoort natuurlijk ook een foto in klederdracht. Al moet ik bekennen dat dit niet mijn dagelijkse outfit is. Inmiddels woon ik alweer een hele tijd in Brabant, maar mijn Zeeuwse roots raak ik natuurlijk niet kwijt.
Mijn weg naar het dierenartsenvak was niet helemaal standaard.
Ik besloot pas op latere leeftijd diergeneeskunde te gaan studeren in Gent. En dat combineerde ik met mijn werk als croupier bij Holland Casino.
In 2019 studeerde ik af als dierenarts. Een keuze waar ik nog geen moment spijt van heb gehad!
En dan nog een klein geheimpje… ik ben dus echt fan van ABBA!
Zet een nummer van ABBA op en de kans is groot dat ik uit volle borst meezing. Niet altijd even zuiver, maar dat mag de pret niet drukken.
Sommige guilty pleasures moet je gewoon omarmen!
Ik hou ontzettend van reizen!
Nieuwe plekken ontdekken, andere culturen leren kennen en genieten van alles wat een andere omgeving te bieden heeft.
Of het nu een verre reis is of met de camper op pad, ik vind het heerlijk om er af en toe helemaal tussenuit te zijn.
Hoe graag ik ook reis, ik ben misschien nog wel het allerliefst thuis.
Samen met Bart woon ik op een heerlijke plek, midden in het groen. Ik geniet iedere dag van het uitzicht, de tuin en de rust om ons heen.
We zeggen regelmatig tegen elkaar: ‘Je zal hier maar wonen!’
En dat gevoel raak ik eigenlijk nooit kwijt.
Ook thuis spelen dieren een grote rol in mijn leven.
Beady, Siep, Spin en Kadootje zorgen voor gezelligheid en de nodige levendigheid in ons leven. En Takkie en Mimi, van wie we afscheid hebben moeten nemen, blijven natuurlijk altijd bij ons horen.
Door mijn eigen ervaringen met ouder wordende dieren en afscheid nemen, weet ik ook hoe belangrijk het is dat een dier in zijn laatste levensfase lekker thuis kan blijven, op zijn eigen vertrouwde plekje.
Met MarloesZor
Een kaarsje voor wie we missen 💜
Vandaag, op Allerzielen, steek ik een kaarsje aan.
Voor alle lieve dieren van wie ik de afgelopen twee jaar het afscheid heb mogen begeleiden. Voor de bijzondere ontmoetingen, de verhalen die met me zijn gedeeld en de dieren die me zijn bijgebleven.
Maar ook voor alle dieren die ik niet persoonlijk heb gekend, en die nog iedere dag zo ontzettend worden gemist.
Want hoe lang het ook geleden is, soms zit het gemis nog in de kleinste momenten. Een lege plek op de bank, een vertrouwd geluid dat er niet meer is, of een herinnering die je ineens raakt.
Vandaag staan we even stil bij al die dieren die zoveel voor ons hebben betekend.
Voor wie zou jij vandaag een kaarsje willen aansteken? Als je wilt, mag je zijn of haar naam hieronder delen. Dan brandt dit lichtje ook voor jouw dier.
Liefs, Marloes 💜
Als thuis ineens niet meer als thuis voelt…
Wanneer je afscheid hebt moeten nemen van je dier, kan je eigen huis ineens vreemd aanvoelen. De plek waar je je altijd zo fijn en vertrouwd voelde, is niet meer hetzelfde.
Want je dier was onderdeel van bijna alles wat je thuis deed. Het begroeten wanneer je binnenkwam, het geluid van pootjes op de vloer, samen op de bank zitten of die vertrouwde blik wanneer het etenstijd was.
Het waren kleine, dagelijkse momenten waar je nauwelijks bij stilstond. Tot ze er ineens niet meer zijn. Je mist niet alleen je dier, maar ook de gewoontes, de gezelligheid en zijn vanzelfsprekende aanwezigheid.
En juist thuis, waar al die herinneringen liggen, kan dat gemis in de eerste dagen overweldigend zijn.
Ik wilde alleen maar weg
Na het verlies van Takkie voelde ik een enorme drang om weg te gaan. Ik wilde het liefst de hele dag wandelen, gewoon niet thuis hoeven zijn.
Thuis werd ik voortdurend herinnerd aan zijn afwezigheid. Ik voelde me onrustig en wist soms niet goed wat ik met mezelf aan moest.
Achteraf denk ik dat ik vooral even niet wilde voelen hoeveel verdriet ik had.
En Beady? Die wilde juist nergens naartoe.
Beady, onze achtergebleven hond, reageerde heel anders op het verlies van Takkie.
Terwijl ik alleen maar wilde wandelen, wilde zij juist niet mee. Ze at nauwelijks, was lusteloos en gedroeg zich heel anders dan normaal. Ook zij miste haar maatje.
Het liet me zien hoe verschillend we met hetzelfde verlies omgingen. En dat we ook de dieren die achterblijven niet moeten vergeten.
Rouw voel je ook in je lichaam. Verdriet kan ook lichamelijk veel met je doen.
Misschien slaap je slecht, heb je weinig eetlust of voel je je voortdurend moe. Ook hoofdpijn, een onrustig gevoel en moeite met concentreren kunnen bij rouw voorkomen.
Dat kan best beangstigend zijn, zeker als je niet eerder zo’n groot verlies hebt meegemaakt. Het kan helpen om te weten dat dit reacties zijn die bij verdriet kunnen horen.
Je hoeft niet meteen weer verder. Iedereen reageert anders op verlies. Misschien wil je alleen maar huilen, misschien zoek je juist voortdurend afleiding. Of merk je dat je het ene moment redelijk functioneert en het volg
Tijdig praten over afscheid geeft ruimte om nog volop te leven💜
Het is niet makkelijk om na te denken over het moment waarop je afscheid moet nemen van je dier. Zeker niet als er ook nog zoveel fijne momenten zijn.
Toch kan het helpen om daar al eens over te praten, juist als het nog redelijk goed gaat.
Hoe gaat het écht met je lieveling? Zijn er dingen die ongemak of pijn veroorzaken? Wat kunnen we doen om het leven nog wat fijner te maken? En hoe herken je wanneer het misschien niet meer gaat?
Je hoeft niet meteen antwoorden te hebben. En praten over afscheid betekent ook niet dat je al een beslissing moet nemen.
Ik merk tijdens mijn consulten hoe fijn mensen het vinden om hun zorgen en twijfels te kunnen bespreken. Om samen te kijken naar wat hun dier nog nodig heeft, zonder dat er meteen iets besloten moet worden.
Want uiteindelijk willen we allemaal hetzelfde: dat onze liefste huisdieren het zo lang mogelijk goed hebben.
Liefs, Marloes
#MarloesZorgt #Levenskwaliteit #PalliatieveZorg #AfscheidVanJeHuisdier
Ouderdom is geen ziekte 💜
Oktober is de Maand van de Oudere Kat.
Minder springen, meer drinken, afvallen of ’s nachts onrustig zijn. We schrijven zulke veranderingen gemakkelijk toe aan ouderdom.
Maar achter deze signalen kan ook een aandoening schuilgaan waarvoor behandeling of ondersteuning mogelijk is.
Katten laten pijn en ongemak vaak subtiel zien. Daarom is het zo belangrijk om veranderingen in hun gedrag serieus te nemen.
Blader door de foto’s en ontdek welke signalen extra aandacht verdienen.
Want het gaat niet alleen om hoe oud je kat wordt, maar vooral om hoe fijn hij die jaren beleeft.
#MaandVanDeOudereKat #OudereKat #Kattenwelzijn #Levenskwaliteit #MarloesZorgt
Springt je kat minder? Denk aan artrose!
Springt je kat niet meer op de vensterbank, neemt hij de trap minder vaak of aarzelt hij voordat hij ergens op springt? Dat kan wijzen op artrose. Katten laten gewrichtspijn vaak subtiel zien en lopen lang niet altijd zichtbaar kreupel.
Gelukkig kunnen pijnstilling en kleine aanpassingen in huis veel verschil maken.
Valt je kat af, maar eet hij nog goed?: Denk aan hyperthyreoïdie of diabetes!
Gewichtsverlies hoort niet zomaar bij ouderdom. Zeker wanneer je kat goed of zelfs meer eet dan vroeger, is het belangrijk om verder te kijken. Een te snel werkende schildklier of diabetes kan bijvoorbeeld de oorzaak zijn. Met bloedonderzoek kunnen we vaak al veel duidelijkheid krijgen.
Miauwt je kat ‘s nachts vaker?: Denk aan cognitieve veranderingen, hypertensie of pijn!
Wordt je kat ‘s nachts onrustig, miauwt hij meer of lijkt hij soms de weg kwijt? Dat kan passen bij cognitieve achteruitgang, maar ook bij pijn, een te snel werkende schildklier of een hoge bloeddruk.
Schrijf dit gedrag dus niet zomaar toe aan ouderdom. Een lichamelijk onderzoek, bloeddrukmeting en eventueel aanvullend onderzoek kunnen helpen om behandelbare oorzaken op te sporen.
Drinkt en plast je kat meer?: Denk aan nierziekte, diabetes of hyperthyreoïdie!
Een oudere kat die ineens vaker bij de waterbak staat of grotere plassen produceert, verdient extra aandacht. Dit kan een vroeg signaal zijn van verschillende aandoeningen, waaronder chronische nierziekte.
Met bloed- en urineo
In een artikel van @brabants_dagblad van vandaag wordt aandacht besteed aan iets wat ik in mijn werk iedere dag zie: afscheid nemen van een huisdier wordt steeds persoonlijker.
Niet alleen de keuze voor een afscheid thuis, maar ook wat er daarna gebeurt. Nog even samen zijn. Zelf je dier naar het crematorium brengen. Aanwezig zijn bij de crematie. Een bijzondere plek kiezen voor de as. Of juist heel bewust besluiten dat je niets tastbaars nodig hebt. Er bestaat geen draaiboek voor een goed afscheid. Wat voor de één troostend voelt, past voor een ander helemaal niet.
In het artikel mocht ik iets vertellen over mijn werk met MarloesZorgt, over thuis euthanasie en over de begeleiding die ik bied wanneer mensen twijfelen over de levenskwaliteit van hun dier. Juist in die laatste levensfase probeer ik ruimte te maken voor rust, tijd en keuzes die passen bij het dier én bij de mensen die van hem of haar houden.
Mooi dat daar steeds meer aandacht voor komt 💜 en stiekem ook een beetje trots om mijn eigen naam in de krant te zien.
