Na een heerlijke rondreis door de Filipijnen ben ik weer terug in Nederland. Wat een prachtig land!
Maar al dierenarts kijk je toch anders, ook op vakantie.

Tijdens mijn reis kwam ik veel zwerfdieren tegen.
Honden en katten die leven op straat, vaak tussen mensen en het dagelijkse leven. Wat me opviel, is dat ze hier niet worden weggejaagd. Veel mensen geven ze restjes eten, laten ze met rust en behandelen ze vriendelijk. Ze horen er als het ware een beetje bij.

De dieren zelf zijn ook super vriendelijk.
Ze bewegen zich tussen mensen en lijken een balans te hebben gevonden in het samenleven met hun omgeving. Maar die balans heeft ook een andere kant.

Veel dieren hebben last van parasieten.
Ik zag huidproblemen, kale plekken en jeuk. Hoe armer de omstandigheden waarin mensen leven, hoe lastiger het vaak is om goed voor dieren te zorgen. Dat zie je terug in ondervoeding, ziekte en een verminderde kwaliteit van leven.

Vooral de vrouwtjes hebben het zwaar. Steeds weer drachtig, steeds weer pups of kittens… waarvan er veel geen eerlijke kans krijgen. De oplossing ligt hier vaak niet in adoptie. Hoewel adoptie voor individuele dieren waardevol kan zijn, verandert het niets aan het grotere probleem.

De sleutel ligt in het voorkomen van nieuwe nestjes.
Lokale dierenartsen en vrijwilligers zetten zich hiervoor in met sterilisatie- en castratieprojecten, vaak gecombineerd met vaccinatie tegen rabiës.

Ik voelde me regelmatig heel machteloos als ik een vermagerde hond, een verwaarloosde pup of een ziek dier zag.
Ik zie wat er nodig is, maar kon op dat moment zo weinig doen.
Behalve onze maaltijd delen…en dat deden we met liefde!

Tegelijk kijk ik terug op een prachtige reis waar ik nog steeds van nageniet. En wie weet kan ik in de toekomst ooit iets actiever bijdragen aan dit soort projecten.

Voor nu ben ik weer terug in Nederland en er voor alle lieve dieren hier 💜

Het is vandaag een jaar geleden dat mijn Takkie overleed.
Op 14 februari 2025.

Het was mijn grootste angst om ooit afscheid van hem te moeten nemen en opeens was die dag er.

Dit is wat ik dit jaar heb geleerd over rouw.

Rouw is hard werken, zowel emotioneel als fysiek.
Rouw komt in golven en verrast je op de meest onverwachte momenten.
Rouw zorgt ervoor dat ik me soms schuldig voel als ik plezier maak of geniet van mijn andere dieren en even niet aan Takkie of Mimi denk.
Rouw maakt ook dat de angst om mijn andere dieren te verliezen nog groter is.

Voor ons zal Valentijnsdag nooit meer hetzelfde zijn.
En ik kan nooit meer naar Against All Odds luisteren zonder in tranen uit te barsten.

Maar het belangrijkste wat ik heb geleerd, is dit: het is okee.
Het is okee om te rouwen om je huisdier.

De liefde die ik heb mogen ontvangen is net zo echt als de rouw die je ervoor terugkrijgt.

Maar het is óók okee om weer te genieten.
Het is okee dat de pijn minder scherp wordt.
Alles mag er zijn.

#rouw #huisdier #verdriet #takkie #dierenarts

Wist je dat gebitsproblemen één van de meest voorkomende oorzaken van chronische pijn bij senior huisdieren zijn?

En dat het niet alleen om de mond gaat?

Een ontstoken gebit kan leiden tot:
• minder eten
• gewichtsverlies
• prikkelbaarheid
• hartproblemen
• extra belasting van de nieren
• chronische ontsteking in het hele lichaam

Veel klachten die we “ouderdom” noemen… blijken eigenlijk pijn.

Juist in de laatste levensfase wil je onnodig ongemak voorkomen. Daarom hoort gebitscontrole wat mij betreft standaard bij goede seniorenzorg.

Ik begrijp dat het spannend is als jouw senior voor een gebitsbehandeling naar de dierenarts moet, maar met juiste medicatie en monitoring kan dit ook voor jouw senior heel veilig verlopen. En daarna kan jouw senior weer pijnvrij genieten van zijn/haar oude dag!

Twijfel je over het gebit van jouw senior? Deze maand hebben veel dierenartsen leuke acties rondom dit onderwerp!

#dierenarts #maandvanhetgebit #senior #huisdieren #zorg

Waarom ik geen witte jas draag.

Niet omdat ik onprofessioneel ben.
Maar omdat ik weet wat het met dieren kan doen.

Voor veel honden en katten staat een witte jas niet voor zorg, maar voor spanning.
Voor eerdere ervaringen.
Voor verlies van controle.

Dit noemen we white coat syndrome:
een stressreactie waarbij het lichaam in de overlevingsstand schiet. Hartslag omhoog, ademhaling sneller, spieren gespannen en het dier is niet meer zichzelf.

Stress is niet onschuldig.
Het beïnvloedt gedrag, welzijn en zelfs medische metingen.

Daarom kies ik bewust voor een andere benadering.
Zonder witte jas.
Met rust, tijd en aandacht.

#liefdevol #afscheid #dierenarts #whitecoatsyndrome #zonderstress