Een ervaren dierenarts voor liefdevolle begeleiding bij de laatste levensfase en afscheid aan huis
Ik ben Marloes, dierenarts gespecialiseerd in palliatieve zorg en euthanasie aan huis. Ik begeleid jou en je huisdier in de laatste, meest bijzondere levensfase met rust, liefde, aandacht en begrip.
Als ervaren dierenarts help ik je bij het maken van moeilijke keuzes rondom kwaliteit van leven en afscheid. Mijn zorg vindt plaats in de vertrouwde omgeving van je eigen huis, zodat je dier zo min mogelijk stress ervaart. Of het nu gaat om palliatieve ondersteuning bij een ernstig zieke hond of kat, of om een rustig en waardig afscheid aan huis: ik ben er voor je. Met professionele expertise én met ruimte voor jouw emoties.
Samen zorgen we voor een liefdevolle laatste levensfase en een afscheid dat past bij jullie band.
Liefs Marloes
Tijdens het levenskwaliteit consult neem ik ruim de tijd om samen met jou het welzijn en de levenskwaliteit van je huisdier te evalueren.
Als een huisdier een ernstige ziekte of ouderdomskwalen heeft en het einde dichterbij komt, breekt er een intensieve periode aan. Mijn palliatieve zorg, oftewel terminale zorg, richt zich op het ondersteunen van uw dier in deze laatste fase.
Een euthanasie aan huis biedt de mogelijkheid om jouw huisdier in de vertrouwde omgeving van jouw huis afscheid te laten nemen, omringd door de mensen die het meest om hem of haar geven.
Ik heb jullie hulp weer nodig! Maak kennis met gevoelige Sprot. Momenteel is zijn thuis situatie te stressvol voor hem. Zijn lieve eigenaren hebben werkelijk álles voor hem gedaan, maar de conflicten met zijn broertje geven hem zo veel stress dat dit geen leuk leven meer voor hem is. Daarom zijn we met spoed op zoek naar een liefdevol rustig nieuw huisje, waarbij hij het enige kind in huis mag zijn!
Hieronder verteld zijn lieve verzorger meer over Sprot:
“Onze Sprot is een gezellige, maar vooral hele lieve je-weet-wel-kater van 6 jaar oud. Hij vindt het heel fijn om op een dekentje naast je, maar wel lekker tegen je aan op de bank te liggen, en vind het zoiezo gezellig om in je buurt te zijn.
Sprot speelt graag samen met je met een hengeltje, en soms vindt hij het ook leuk om met een katten-springveertje te spelen. Als je het gooit, brengt hij het in een goede bui gewoon naar je terug 🙂
Sprot vangt ook graag vliegen, of vlinders, of andere interessante insecten. af en toe weet hij zelfs een muisje te pakken te krijgen.
Hij heeft weinig interesse in mensen-eten. Hij houdt gewoon van zijn harde brokjes, en elke dag een klein beetje blikvoer. Kattensnoepjes lust hij natuurlijk ook heel graag, maar niet van die gekke lange sticks.
Hij eet bij ons graanvrije voeding, en we geven met liefde wat mee. Hij is goed zindelijk, en maakt netjes gebruik van de kattenbak.
Sprot is wel een beetje een gevoelige jongen, hij is erg bang voor honden, en andere katten of jonge kinderen vindt hij ook lastig om mee om te gaan.
We hopen voor Sprot een gezellig, rustig baasje te vinden, waar hij lekker zichzelf kan zijn en heel veel kattenkusjes aan de baas kan geven.”
Wie ben ik om verdriet te hebben om mijn hond?
Gisteren zat ik tijdens een bijscholing over rouw en verlies tussen een groep psychosociale hulpverleners.
We kregen de opdracht om een recent verlies met elkaar te delen.
Om mij heen hoorde ik verhalen over het verlies van een zus. Van een kind. Verliezen waarvan ik onmiddellijk dacht: dát is pas rouwen.
En ik?
Ik zou over Takkie vertellen.
Mijn hond.
Ik voelde de spanning oplopen. Ik voelde me bijna bezwaard om mijn verdriet over hem mee te nemen in die ruimte.
Alsof mijn verdriet minder bestaansrecht had, omdat iemand anders iets had meegemaakt wat in mijn ogen veel erger was.
Op een gegeven moment zat ik met tranen in mijn ogen. Natuurlijk omdat ik Takkie miste, maar vooral door de spanning om erover te moeten vertellen.
En toen realiseerde ik me iets.
Ik vertel in mijn werk regelmatig dat rouw om een huisdier echte rouw is. Dat je je niet hoeft te verantwoorden omdat het “maar een hond” of “maar een kat” was.
En toch deed ik gisteren precies dat bij mezelf.
Ik was zelfs opgelucht dat ik mijn verhaal niet hoefde te delen met de vrouw naast mij. Zij had haar kind verloren.
Wie was ik om naast haar verdrietig te zijn om mijn hond?
Misschien zijn die verliezen helemaal niet met elkaar te vergelijken. Maar misschien hoeven we dat ook niet te proberen.
Rouw is geen wedstrijd.
En ineens begreep ik nog beter waarom zoveel mensen hun verdriet om een huisdier kleiner maken. Soms omdat anderen het niet begrijpen, maar soms ook omdat we zélf al voor de ander invullen dat ons verdriet er minder toe doet.
Gisteren moest ik mezelf daarom hetzelfde vertellen als wat ik de mensen die ik begeleid zo vaak probeer mee te geven:
Rouw om een huisdier is echte rouw.
De band was echt. De liefde was echt. En dus is ook het gemis echt.
Dat betekent niet dat ieder verlies hetzelfde is. Dat hoeft ook helemaal niet.
Verdriet hoeft geen plaats op een ranglijst te verdienen voordat het er mag zijn.
Takkie was mijn hond.
En ik mis hem.
Dat is genoeg.
Even de agenda dicht en met de camper op pad.
De komende dagen ben ik op vakantie en maken we een mooie roadtrip door de UK. Tijd voor frisse lucht, lange wandelingen, mooie plekjes ontdekken en vooral even opladen.
Tijdens mijn vakantie ben ik voor vragen wel bereikbaar via de mail, maar leg ik geen huisbezoeken af.
Vanaf 1 september ben ik weer terug en sta ik weer met alle aandacht voor jullie en jullie dieren klaar.
Liefs,
Marloes
Gisteren was het Internationale Dag van de Kat.
Door een drukke spoeddienst gisteren loop ik een dagje achter, maar deze twee verdienen natuurlijk alsnog hun eigen moment: Kadootje & Spin.
Ze zijn ongeveer even oud, maar kwamen niet samen bij ons wonen. Kadootje woonde hier nét toen Spin besloot dat dit blijkbaar ook een prima plek voor hem was en kwam aanlopen.
In het begin waren ze dikke vrienden. Tegenwoordig is de liefde helaas wat bekoeld. Spin vindt het namelijk regelmatig nodig om Kado te plagen en daar is onze prinses niet bepaald van gediend. Inmiddels tolereren ze elkaar meestal prima, met zo nu en dan een ruzietje.
En eigenlijk is dat iets wat we bij katten best vaak zien. Twee katten die samen in één huis wonen, zijn niet automatisch vrienden. Juist dan is het belangrijk dat katten elkaar zoveel mogelijk kunnen ontwijken en niet hoeven te concurreren om belangrijke dingen. Denk aan voldoende kattenbakken op verschillende plekken, gescheiden voer- en drinkplaatsen en meerdere fijne rust- en verstopplekjes. Ook plekjes op hoogte kunnen helpen. Iedere kat moet ergens kunnen eten, slapen, drinken en naar de bak kunnen zonder daarbij langs de andere kat te hoeven of gestoord te worden.
Want ze hoeven echt niet samen in één mandje te slapen om allebei een fijn kattenleven te hebben.
En Kado en Spin? Die hebben ieder zo hun eigen manier gevonden om ons huishouden te runnen.
🕷️Spin is onze rauwdouwer. Eten is zijn grootste hobby en het liefst zou hij daar de hele dag mee bezig zijn. Als aanvulling op het menu wordt er met enige regelmaat een vers gevangen muis naar binnen gebracht, waarbij er soms enthousiast mee door de kamer wordt gegooid. Zijn naam verdient hij aan zijn keiharde gespin, wat al begint als je naar hem kijkt.
🎁Kadootje, onze prinses. Miauwt gerust de hele dag wanneer ze vindt dat ze onvoldoende aandacht krijgt. En terwijl ze prima buiten haar behoefte zou kunnen doen, komt ze speciaal naar binnen om keurig de kattenbak te gebruiken. Zoals het een echte prinses betaamt. Haar naam heeft ze gekregen doordat ik haar voor mijn verjaardag heb gekregen van mijn moeder.
Twee totaal verschillende katten, allebei met een behoorlijk uitgesp
Onze laatste foto samen… en opeens is er een jaar voorbij.
Ondanks dat de pijn minder scherp is, mis ik je nog steeds.
Lieve Mimi, mijn handen zijn zo leeg ‘s nachts, ik hoop dat je daarboven nieuwe handjes hebt gevonden om op te slapen 💜
Een jaar later merk ik dat rouw niet betekent dat je iemand loslaat. Je leert alleen langzaam hoe je verder leeft met het gemis.
Rouw verandert van vorm.
Toen Takkie overleed, voelde het verdriet allesoverheersend. Ik miste hem in alles. Zijn aanwezigheid, zijn gewoontes, de vanzelfsprekendheid dat hij er altijd was. Nu is dat verdriet anders geworden. Zachter misschien. Ik kan weer met een glimlach terugdenken aan mooie herinneringen en voel vooral veel dankbaarheid voor de jaren die we samen hebben gehad.
Maar ik merk ook dat de rouw zich soms op een andere manier laat zien. Sinds ik afscheid heb moeten nemen van dieren die zoveel voor me betekenden, ben ik nog sneller bezorgd om de dieren die er nog zijn. Rouw blijkt voor mij niet alleen verdriet te zijn, maar ook angst. De angst om opnieuw afscheid te moeten nemen van een dier waar ik zielsveel van houd.
Want als je eenmaal hebt ervaren hoeveel een dier voor je kan betekenen, besef je ook hoe kwetsbaar dat geluk is. Misschien is dat de prijs van een diepe band. Dat liefde niet alleen mooie herinneringen achterlaat, maar je ook gevoeliger maakt voor het idee van verlies.
Herken jij dat?
Even een kleine vakantiepauze
Van 21 t/m 31 augustus ben ik met vakantie en kan ik helaas niet bij jullie aan huis komen.
Heb je een vraag of wil je alvast overleggen over de zorg of het afscheid van je dier? Je mag me in deze periode gerust een e-mail sturen. Ik lees en beantwoord mijn mail waar mogelijk.
Kan je dier niet wachten of maak je je zorgen over een snelle achteruitgang? Neem dan alsjeblieft contact op met je eigen dierenarts, zodat je dier op tijd de zorg krijgt die nodig is.
Vanaf 1 september ben ik er weer om jullie thuis bij te staan.
