Mijn naam is Marloes Keijzer, dierenarts met een hart voor dieren én hun eigenaar. Als dierenarts begeleid ik honden en katten in hun laatste levensfase, bij mensen thuis.
In mijn werk zie ik hoe ingrijpend deze periode kan zijn. Wanneer een dier ouder wordt of ongeneeslijk ziek blijkt, verschuift de zorg. Het gaat minder om behandelen en meer om comfort, kwaliteit van leven en het maken van weloverwogen keuzes. Juist in die fase is er behoefte aan rust, duidelijke informatie en iemand die eerlijk meedenkt.
In mijn begeleiding combineer ik medische deskundigheid met persoonlijke aandacht. Ik neem de tijd om samen te kijken naar wat er nog mogelijk is, wat comfort kan bieden en wanneer het moment daar is om afscheid te nemen. Mijn doel is dat je keuzes kunt maken op basis van heldere informatie, in een omgeving die voor je dier vertrouwd en rustig is.
Met MarloesZorgt richt ik mij op palliatieve zorg en euthanasie aan huis in West- Brabant, Zeeland en een deel van Zuid- Holland.
Tijdens mijn werk als eerstelijns dierenarts begeleidde ik regelmatig euthanasies in de praktijk. Dat zijn intensieve momenten, zowel voor het dier als voor de eigenaar. In een drukke klinieksetting merkte ik dat deze situaties soms onvermijdelijk een klinische sfeer hebben: een behandelkamer, tijdsdruk, geluiden op de achtergrond, een dier dat de omgeving niet kent.
Voor veel dieren, zeker wanneer ze al kwetsbaar of ziek zijn, kan zo’n omgeving extra spanning geven. Ook voor eigenaren voelt het soms onpersoonlijk, terwijl het afscheid juist één van de meest intieme momenten is in de relatie met hun dier. In die momenten merkte ik dat ik meer ruimte wilde kunnen bieden dan binnen een reguliere praktijksetting mogelijk is.
Daarnaast heb ik zelf ervaren wat het betekent om een dier thuis te laten inslapen. De rust van de eigen omgeving, de tijd om samen te zijn en het ontbreken van een klinische setting maakten voor mij een groot verschil in hoe het afscheid werd beleefd.
Die combinatie, mijn professionele ervaring én mijn persoonlijke ervaring, heeft mij doen besluiten mij te richten op palliatieve zorg en euthanasie aan huis.
Op mijn 31e besloot ik het roer om te gooien om mijn droom om dierenarts te worden na te streven. In 2019 studeerde ik af aan de Universiteit Gent. Sindsdien heb ik gewerkt in meerdere eerstelijnspraktijken, waar ik brede ervaring opdeed in interne geneeskunde, seniorenzorg en chronische aandoeningen bij honden en katten.
Tijdens mijn werkzaamheden heb ik mij verder gespecialiseerd in abdominale echografie. Deze diagnostische verdieping helpt mij om aandoeningen zorgvuldig te beoordelen en eigenaren goed te adviseren.
Daarnaast volgde ik een tweejarige verdieping in Feline Medicine via de International Society of Feline Medicine / CVE in Sydney. Deze opleiding richt zich onder andere op chronische ziekten, geriatrische zorg en pijnherkenning bij katten.
Op het gebied van palliatieve zorg en euthanasiebegeleiding ben ik aangesloten bij de International Association for Animal Hospice and Palliative Care (IAAHPC). Momenteel volg ik het officiële certificeringsprogramma van de IAAHPC, waarmee ik mij in de toekomst gecertificeerd palliatief dierenarts mag noemen. Voor zover mij bekend ben ik de eerste dierenarts in Nederland die dit traject volgt.
Daarnaast heb ik de Peaceful Euthanasia Certification behaald via CAETA International, een internationaal erkende opleiding op het gebied van euthanasiebegeleiding bij dieren.
Naast mijn certificeringstraject volg ik regelmatig nascholingen op het gebied van seniorzorg en palliatieve diergeneeskunde. Zo zorg ik ervoor dat mijn adviezen aansluiten bij actuele wetenschappelijke inzichten en internationale richtlijnen.
Sinds mijn afstuderen in 2019 heb ik gewerkt in de eerstelijnspraktijk, waar ik dagelijks zieke en oudere dieren heb behandeld. In die jaren heb ik veel eigenaren begeleid bij chronische aandoeningen en bij moeilijke keuzes rondom kwaliteit van leven. Juist in die gesprekken merkte ik hoe belangrijk het is dat er ruimte is voor uitleg, twijfel en overleg.
Binnen MarloesZorgt richt ik mij specifiek op palliatieve zorg en euthanasie aan huis. In de thuissituatie kan ik meer tijd nemen om samen te kijken naar hoe het echt gaat met je hond of kat. We bespreken signalen van pijn of achteruitgang en bekijken welke mogelijkheden er zijn: voortzetten van palliatieve zorg, aanpassingen in comfortzorg of het plannen van euthanasie aan huis.
Wanneer je besluit om je hond thuis te laten inslapen of je kat thuis te laten inslapen, zorg ik ervoor dat dit proces zorgvuldig en rustig verloopt. Ik leg duidelijk uit wat er gebeurt, zodat je weet wat je kunt verwachten en daardoor met liefde en vertrouwen afscheid kunt nemen.
Wanneer je contact met mij opneemt, starten we meestal met een telefonische intake. In dat gesprek bespreken we hoe het met je dier gaat, welke diagnose er is gesteld en waar jouw twijfels of zorgen liggen. Soms is direct duidelijk dat een euthanasie aan huis gewenst is. In andere gevallen kan het helpend zijn om eerst uitgebreider stil te staan bij de levenskwaliteit.
Bij een palliatief traject kom ik bij je thuis voor een consult. We bespreken het dagelijks functioneren van je hond of kat, signalen van pijn of ongemak en mogelijke aanpassingen in comfortzorg. Indien gewenst maken we gebruik van een gestructureerde beoordeling van de levenskwaliteit, zodat we samen tot een weloverwogen besluit kunnen komen.
Wanneer het moment van afscheid nadert, kan een euthanasie aan huis worden gepland. Sommige eigenaren kiezen ervoor om vooraf een kennismakingsgesprek te plannen, zodat er al persoonlijk contact is geweest. Anderen vinden het prettig om dit telefonisch te bespreken. Beide opties zijn mogelijk. Bij een euthanasie aan huis leg ik duidelijk uit wat er gebeurt en neem ik de tijd die nodig is. Het proces verloopt in de vertrouwde omgeving van je dier, zonder de extra belasting van een praktijkbezoek.
Ik sta naast je in dit proces en geef eerlijk en zorgvuldig advies. Samen kijken we naar wat medisch verantwoord is en wat in jouw situatie passend voelt.
Vanuit Wouwse Plantage werk ik als dierenarts aan huis in West-Brabant en in aangrenzende delen van Zeeland en Zuid-Holland. Ik kom regelmatig aan huis in en rondom Roosendaal, Bergen op Zoom, Breda, Goes en Dordrecht. Mijn reguliere werkgebied ligt binnen een straal van ongeveer 30 kilometer rondom mijn vestigingsplaats. Voor locaties daarbuiten is het in overleg mogelijk om een huisbezoek in te plannen, tot maximaal ongeveer 100 kilometer afstand. Voor grotere afstanden worden aanvullende reiskosten berekend.
Door mijn planning regionaal te organiseren kan ik voldoende tijd reserveren voor ieder palliatief consult en iedere euthanasie aan huis, zonder dat reistijd ten koste gaat van de aandacht die nodig is.
Met mijn diensten zorg ik voor een flexibele en persoonlijke aanpak, waarbij rust, respect en liefde voor jouw huisdier centraal staan. Samen kiezen we wat het beste is voor jouw situatie, zodat je met een gerust hart weet dat je alles hebt gedaan wat mogelijk is.
Ik heb jullie hulp weer nodig! Maak kennis met gevoelige Sprot. Momenteel is zijn thuis situatie te stressvol voor hem. Zijn lieve eigenaren hebben werkelijk álles voor hem gedaan, maar de conflicten met zijn broertje geven hem zo veel stress dat dit geen leuk leven meer voor hem is. Daarom zijn we met spoed op zoek naar een liefdevol rustig nieuw huisje, waarbij hij het enige kind in huis mag zijn!
Hieronder verteld zijn lieve verzorger meer over Sprot:
“Onze Sprot is een gezellige, maar vooral hele lieve je-weet-wel-kater van 6 jaar oud. Hij vindt het heel fijn om op een dekentje naast je, maar wel lekker tegen je aan op de bank te liggen, en vind het zoiezo gezellig om in je buurt te zijn.
Sprot speelt graag samen met je met een hengeltje, en soms vindt hij het ook leuk om met een katten-springveertje te spelen. Als je het gooit, brengt hij het in een goede bui gewoon naar je terug 🙂
Sprot vangt ook graag vliegen, of vlinders, of andere interessante insecten. af en toe weet hij zelfs een muisje te pakken te krijgen.
Hij heeft weinig interesse in mensen-eten. Hij houdt gewoon van zijn harde brokjes, en elke dag een klein beetje blikvoer. Kattensnoepjes lust hij natuurlijk ook heel graag, maar niet van die gekke lange sticks.
Hij eet bij ons graanvrije voeding, en we geven met liefde wat mee. Hij is goed zindelijk, en maakt netjes gebruik van de kattenbak.
Sprot is wel een beetje een gevoelige jongen, hij is erg bang voor honden, en andere katten of jonge kinderen vindt hij ook lastig om mee om te gaan.
We hopen voor Sprot een gezellig, rustig baasje te vinden, waar hij lekker zichzelf kan zijn en heel veel kattenkusjes aan de baas kan geven.”
Wie ben ik om verdriet te hebben om mijn hond?
Gisteren zat ik tijdens een bijscholing over rouw en verlies tussen een groep psychosociale hulpverleners.
We kregen de opdracht om een recent verlies met elkaar te delen.
Om mij heen hoorde ik verhalen over het verlies van een zus. Van een kind. Verliezen waarvan ik onmiddellijk dacht: dát is pas rouwen.
En ik?
Ik zou over Takkie vertellen.
Mijn hond.
Ik voelde de spanning oplopen. Ik voelde me bijna bezwaard om mijn verdriet over hem mee te nemen in die ruimte.
Alsof mijn verdriet minder bestaansrecht had, omdat iemand anders iets had meegemaakt wat in mijn ogen veel erger was.
Op een gegeven moment zat ik met tranen in mijn ogen. Natuurlijk omdat ik Takkie miste, maar vooral door de spanning om erover te moeten vertellen.
En toen realiseerde ik me iets.
Ik vertel in mijn werk regelmatig dat rouw om een huisdier echte rouw is. Dat je je niet hoeft te verantwoorden omdat het “maar een hond” of “maar een kat” was.
En toch deed ik gisteren precies dat bij mezelf.
Ik was zelfs opgelucht dat ik mijn verhaal niet hoefde te delen met de vrouw naast mij. Zij had haar kind verloren.
Wie was ik om naast haar verdrietig te zijn om mijn hond?
Misschien zijn die verliezen helemaal niet met elkaar te vergelijken. Maar misschien hoeven we dat ook niet te proberen.
Rouw is geen wedstrijd.
En ineens begreep ik nog beter waarom zoveel mensen hun verdriet om een huisdier kleiner maken. Soms omdat anderen het niet begrijpen, maar soms ook omdat we zélf al voor de ander invullen dat ons verdriet er minder toe doet.
Gisteren moest ik mezelf daarom hetzelfde vertellen als wat ik de mensen die ik begeleid zo vaak probeer mee te geven:
Rouw om een huisdier is echte rouw.
De band was echt. De liefde was echt. En dus is ook het gemis echt.
Dat betekent niet dat ieder verlies hetzelfde is. Dat hoeft ook helemaal niet.
Verdriet hoeft geen plaats op een ranglijst te verdienen voordat het er mag zijn.
Takkie was mijn hond.
En ik mis hem.
Dat is genoeg.
Even de agenda dicht en met de camper op pad.
De komende dagen ben ik op vakantie en maken we een mooie roadtrip door de UK. Tijd voor frisse lucht, lange wandelingen, mooie plekjes ontdekken en vooral even opladen.
Tijdens mijn vakantie ben ik voor vragen wel bereikbaar via de mail, maar leg ik geen huisbezoeken af.
Vanaf 1 september ben ik weer terug en sta ik weer met alle aandacht voor jullie en jullie dieren klaar.
Liefs,
Marloes
Gisteren was het Internationale Dag van de Kat.
Door een drukke spoeddienst gisteren loop ik een dagje achter, maar deze twee verdienen natuurlijk alsnog hun eigen moment: Kadootje & Spin.
Ze zijn ongeveer even oud, maar kwamen niet samen bij ons wonen. Kadootje woonde hier nét toen Spin besloot dat dit blijkbaar ook een prima plek voor hem was en kwam aanlopen.
In het begin waren ze dikke vrienden. Tegenwoordig is de liefde helaas wat bekoeld. Spin vindt het namelijk regelmatig nodig om Kado te plagen en daar is onze prinses niet bepaald van gediend. Inmiddels tolereren ze elkaar meestal prima, met zo nu en dan een ruzietje.
En eigenlijk is dat iets wat we bij katten best vaak zien. Twee katten die samen in één huis wonen, zijn niet automatisch vrienden. Juist dan is het belangrijk dat katten elkaar zoveel mogelijk kunnen ontwijken en niet hoeven te concurreren om belangrijke dingen. Denk aan voldoende kattenbakken op verschillende plekken, gescheiden voer- en drinkplaatsen en meerdere fijne rust- en verstopplekjes. Ook plekjes op hoogte kunnen helpen. Iedere kat moet ergens kunnen eten, slapen, drinken en naar de bak kunnen zonder daarbij langs de andere kat te hoeven of gestoord te worden.
Want ze hoeven echt niet samen in één mandje te slapen om allebei een fijn kattenleven te hebben.
En Kado en Spin? Die hebben ieder zo hun eigen manier gevonden om ons huishouden te runnen.
🕷️Spin is onze rauwdouwer. Eten is zijn grootste hobby en het liefst zou hij daar de hele dag mee bezig zijn. Als aanvulling op het menu wordt er met enige regelmaat een vers gevangen muis naar binnen gebracht, waarbij er soms enthousiast mee door de kamer wordt gegooid. Zijn naam verdient hij aan zijn keiharde gespin, wat al begint als je naar hem kijkt.
🎁Kadootje, onze prinses. Miauwt gerust de hele dag wanneer ze vindt dat ze onvoldoende aandacht krijgt. En terwijl ze prima buiten haar behoefte zou kunnen doen, komt ze speciaal naar binnen om keurig de kattenbak te gebruiken. Zoals het een echte prinses betaamt. Haar naam heeft ze gekregen doordat ik haar voor mijn verjaardag heb gekregen van mijn moeder.
Twee totaal verschillende katten, allebei met een behoorlijk uitgesp
Onze laatste foto samen… en opeens is er een jaar voorbij.
Ondanks dat de pijn minder scherp is, mis ik je nog steeds.
Lieve Mimi, mijn handen zijn zo leeg ‘s nachts, ik hoop dat je daarboven nieuwe handjes hebt gevonden om op te slapen 💜
Een jaar later merk ik dat rouw niet betekent dat je iemand loslaat. Je leert alleen langzaam hoe je verder leeft met het gemis.
Rouw verandert van vorm.
Toen Takkie overleed, voelde het verdriet allesoverheersend. Ik miste hem in alles. Zijn aanwezigheid, zijn gewoontes, de vanzelfsprekendheid dat hij er altijd was. Nu is dat verdriet anders geworden. Zachter misschien. Ik kan weer met een glimlach terugdenken aan mooie herinneringen en voel vooral veel dankbaarheid voor de jaren die we samen hebben gehad.
Maar ik merk ook dat de rouw zich soms op een andere manier laat zien. Sinds ik afscheid heb moeten nemen van dieren die zoveel voor me betekenden, ben ik nog sneller bezorgd om de dieren die er nog zijn. Rouw blijkt voor mij niet alleen verdriet te zijn, maar ook angst. De angst om opnieuw afscheid te moeten nemen van een dier waar ik zielsveel van houd.
Want als je eenmaal hebt ervaren hoeveel een dier voor je kan betekenen, besef je ook hoe kwetsbaar dat geluk is. Misschien is dat de prijs van een diepe band. Dat liefde niet alleen mooie herinneringen achterlaat, maar je ook gevoeliger maakt voor het idee van verlies.
Herken jij dat?
Even een kleine vakantiepauze
Van 21 t/m 31 augustus ben ik met vakantie en kan ik helaas niet bij jullie aan huis komen.
Heb je een vraag of wil je alvast overleggen over de zorg of het afscheid van je dier? Je mag me in deze periode gerust een e-mail sturen. Ik lees en beantwoord mijn mail waar mogelijk.
Kan je dier niet wachten of maak je je zorgen over een snelle achteruitgang? Neem dan alsjeblieft contact op met je eigen dierenarts, zodat je dier op tijd de zorg krijgt die nodig is.
Vanaf 1 september ben ik er weer om jullie thuis bij te staan.
