Een hond die blind wordt, kan daar vaak goed mee omgaan. Dankzij hun sterke reuk en gehoor vinden veel honden nog prima hun weg. Toch kan blindheid gepaard gaan met onzekerheid, angst of gezondheidsproblemen, zeker bij oudere dieren. Soms komt er een moment waarop de vraag opkomt: is het nog dierwaardig om zo verder te leven?
Het laten inslapen van een blinde hond is een emotioneel en moeilijk besluit. Blindheid op zichzelf is meestal geen directe reden om afscheid te nemen, maar wanneer het samengaat met pijn, gedragsveranderingen of verlies van levenskwaliteit, kan euthanasie de meest liefdevolle keuze zijn.
In dit artikel lees je alles over het juiste moment om een blinde hond te laten inslapen, hoe het proces in zijn werk gaat en welke vormen van nazorg er zijn. Zo krijg je inzicht en steun om deze moeilijke beslissing met rust en liefde te nemen.
Het afscheid van een hond is altijd zwaar. Wanneer je hond blind wordt, kan de beslissing extra ingewikkeld voelen. Veel honden redden zich namelijk verrassend goed zonder zicht. Ze gebruiken hun reuk en gehoor, vinden nieuwe routines en kunnen daarmee nog lang genieten van een goed leven.
Toch zijn er ook honden waarbij blindheid samengaat met onzekerheid of desoriëntatie. Ze botsen vaker tegen meubels, worden afhankelijker van jouw nabijheid of reageren schrikachtig op onverwachte geluiden. Niet elke hond heeft hier last van, maar áls dat gebeurt, kan het emotioneel zwaar zijn om te zien. Je wilt je hond helpen en geruststellen, maar merkt dat het leven voor hem toch moeilijker is geworden.
Juist dit maakt de afweging zo complex. Het gaat niet alleen om wat je hond lichamelijk nog kan, maar ook om hoe hij zich voelt in zijn dagelijks leven. Voelt hij zich nog veilig en ontspannen in huis? Heeft hij plezier in contact, spel en kleine alledaagse dingen? Of overheersen stress, onzekerheid en afhankelijkheid?
Deze emotionele kant maakt dat veel eigenaren heen en weer worden geslingerd tussen hoop en twijfel. De ene dag zie je dat je hond zich nog prima redt, de andere dag overheerst de zorg of het nog wel eerlijk is om door te gaan. Dat spanningsveld maakt het nemen van een beslissing vaak zo zwaar.
Veel eigenaren ervaren twijfel en schuldgevoel: “Laat ik mijn hond te vroeg gaan?” of juist: “Wacht ik te lang en lijdt mijn hond nu onnodig?”. Deze emoties zijn heel normaal en laten zien hoeveel zorg en liefde er is voor je hond. Toch maakt juist die liefde het vaak extra moeilijk om objectief te blijven.
De centrale vraag is of je hond nog voldoende kwaliteit van leven ervaart. Dat gaat verder dan alleen eten of kunnen lopen. Drie gebieden spelen hierbij een belangrijke rol:
Wanneer er in één of meerdere van deze gebieden structureel verlies optreedt, neemt de levenskwaliteit sterk af. Dat is vaak het punt waarop eigenaren zich afvragen of het leven nog waardig is voor hun hond.
Veel mensen passen hun leven intussen volledig aan de behoeften van hun blinde hond aan. Meubels worden verplaatst of juist gefixeerd zodat hij zich veilig kan bewegen, er wordt voortdurend gelet op signalen van onrust en dagelijkse routines draaien steeds meer om het dier. Dat is een bewonderenswaardige en liefdevolle inzet, maar ook een die veel van een eigenaar vraagt.
Langdurige en intensieve zorg voor een blinde hond kan leiden tot overbelasting van de verzorger (caregiver burden). Door de voortdurende waakzaamheid en de angst om ongemak te missen, raakt het dagelijks leven van het gezin sterk beïnvloed. Hierdoor wordt het soms lastig om nog goed te zien hoe de hond zélf de situatie ervaart. Het risico is dat een hond vooral “functioneert” dankzij alle aanpassingen, terwijl de eigen levenskwaliteit in werkelijkheid al sterk is verminderd.
Als dierenarts gespecialiseerd in palliatieve zorg adviseer ik eigenaren gebruik te maken van een welzijnsmonitor. Dit hulpmiddel maakt de kwaliteit van leven inzichtelijk door niet alleen naar de lichamelijke klachten te kijken, maar ook sociaal en emotioneel welzijn wordt opgevolgd. Zo ontstaat er een helder en zo objectief mogelijk beeld van he jouw hond zich werkelijk voelt in het dagelijks leven.
Twijfel jij of jouw blinde hond nog genoeg kwaliteit van leven ervaart? Plan dan hier een levenskwaliteit-consult in. Samen brengen we de huidige situatie in kaart, bespreken we jouw zorgen en kijken we welke mogelijkheden er nog zijn om jouw hond te ondersteunen.
Blindheid op zichzelf hoeft geen reden te zijn om afscheid te nemen. Veel honden leren zich goed aanpassen en kunnen, ondanks hun beperking, nog jarenlang genieten van het leven. Toch zijn er situaties waarin de balans omslaat en de kwaliteit van leven onvoldoende wordt. Dit zijn enkele belangrijke signalen die kunnen helpen bij het nemen van de beslissing.
De oorzaak van de blindheid speelt vaak een grote rol. Aandoeningen zoals glaucoom kunnen hevige pijn geven, terwijl cataract of netvliesproblemen dit meestal niet doen. Daarnaast komt blindheid vaak voor bij oudere honden die tegelijk last hebben van andere leeftijdsgebonden ziekten, zoals artrose, hartproblemen of nierfalen. Het is juist de combinatie van blindheid met deze gezondheidsproblemen die het leven zwaar kan maken. Wanneer je merkt dat je hond dagelijks pijn ervaart, niet meer goed kan bewegen of voortdurend medische zorg nodig heeft zonder zichtbare verbetering, kan dat een teken zijn dat een vredig afscheid dichterbij komt.
Blindheid kan een hond onzeker en angstig maken. Veel eigenaren zien hun hond sneller schrikken van geluiden, ’s nachts onrustig rondlopen of voortdurend steun zoeken bij de eigenaar. Andere honden botsen vaak tegen meubels, weigeren trap te lopen of raken in paniek wanneer ze alleen worden gelaten. Deze gedragsveranderingen zijn vaak belastend voor zowel hond als eigenaar. Wanneer angst en onrust de dagelijkse rust verdringen, verliest je hond een belangrijk deel van zijn welzijn.
Een hond die blind is, kan nog steeds genieten van knuffels, wandelingen of een favoriet speeltje. Maar als dat plezier steeds minder wordt, en er vooral afhankelijkheid, stress of terugtrekgedrag overblijft, verandert de kwaliteit van leven ingrijpend. Belangrijk is om te letten op de balans tussen goede en slechte dagen: overheersen de momenten van angst, pijn en desoriëntatie, dan weegt dit vaak niet meer op tegen de korte momenten van vreugde.
Signalen dat je hond mogelijk niet meer voldoende kwaliteit van leven ervaart:
Als dierenarts gespecialiseerd in de laatste levensfase zie ik dat het voor eigenaren vaak lastig is te beoordelen of de blinde hond nog levenskwaliteit heeft. Hier kan de welzijnsmonitor waardevolle steun bieden, door middel van dagelijkse observaties krijg je inzichtelijk hoe het echt gaat met jouw blinde hond.
Wil je weten hoe je met de welzijnsmonitor aan de slag kan? Plan hier je afspraak in met Marloes.
Het besluit om je blinde hond te laten inslapen hoef je niet alleen te dragen. Een goed gesprek met een dierenarts kan veel duidelijkheid geven. Samen kijken jullie naar de medische situatie, het gedrag en de emotionele signalen van je hond. Dit helpt om beter te begrijpen of euthanasie de meest liefdevolle keuze is, of dat er nog mogelijkheden zijn om de levenskwaliteit te verbeteren.
Blindheid gaat vaak samen met ouderdom of andere aandoeningen, zoals artrose, diabetes of hartproblemen. Een dierenarts kan inschatten of er nog behandelingen of aanpassingen mogelijk zijn die het leven comfortabeler maken. Door jouw observaties en ervaringen te delen ontstaat er een compleet beeld. Zo voorkom je dat je de beslissing baseert op een enkel zwaar moment of juist op een tijdelijke opleving.
Een gesprek met de dierenarts geeft ook ruimte om je eigen zorgen en emoties uit te spreken. Het helpt om bevestigd te krijgen dat je gevoel klopt, of juist om te ontdekken dat er nog andere opties zijn. Deze steun kan het verschil maken in een periode waarin je zelf soms het overzicht verliest.
In Nederland mag alleen een dierenarts een hond laten inslapen. Daarbij geldt dat de dierenarts ervan overtuigd moet zijn dat dit medisch en ethisch verantwoord is. Als een hond nog voldoende kwaliteit van leven heeft of als er nog behandelopties zijn, kan een dierenarts besluiten euthanasie te weigeren.
Dit kan pijnlijk of confronterend zijn, maar het waarborgt dat de beslissing altijd in het belang van het dier wordt genomen. Vaak helpt het om in zo’n situatie een tweede gesprek te plannen, of desnoods een second opinion aan te vragen bij een andere dierenarts. Het belangrijkste is dat je je gehoord voelt en dat er met respect wordt gekeken naar de situatie van jou en je hond.
Een gesprek met een dierenarts hoeft niet alleen over de medische afweging te gaan, maar bij MarloesZorgt bespreken we ook uitgebreid hoe het afscheid gaat verlopen. Als dierenarts gespecialiseerd in euthanasie aan huis vind ik het belangrijk dat eigenaren weten dat dit laatste moment niet gehaast of klinisch hoeft te zijn. Samen kunnen we bespreken hoe jullie je het afscheid voorstellen: de plek in huis, wie erbij aanwezig zijn, welke rituelen waardevol kunnen zijn en wat er daarna met je hond gebeurt. Door dit tijdig te bespreken, ontstaat er rust en zekerheid in een periode de zo emotioneel beladen is.
Twijfel je of het tijd is om afscheid te nemen of wil je weten welke opties er zijn rondom de thuis euthanasie van jouw hond? Neem hier contact op met Marloes. Samen kijken we naar een manier van afscheid neen die past bij jou, je gezin en je hond.
Het laten inslapen van je hond is een ingrijpend en emotioneel moment. Veel eigenaren vinden het steunend om vooraf te weten hoe het proces verloopt. Zo weet je wat je kunt verwachten en kun je bewust kiezen voor de manier die het beste bij jou en je hond past.
Wanneer het moment van afscheid nadert, is het belangrijk om te weten wat je kunt verwachten. Veel eigenaren kiezen voor euthanasie aan huis, omdat dit zorgt voor rust en vertrouwdheid. Toch kan het zijn dat je de afspraak in een dierenartspraktijk wilt of moet laten plaatsvinden.
Een praktijkbezoek betekent vaak extra spanning voor een blinde hond. De autorit kan stressvol zijn, met onbekende geluiden en bewegingen die hij niet kan plaatsen. Eenmaal in de praktijk zijn er nieuwe geuren, vreemde geluiden en andere dieren, die juist voor een hond zonder zicht verwarrend en beangstigend kunnen zijn. Deze prikkels zorgen voor stress en verhogen de onrust. Daardoor is het voor veel honden moeilijk om zich op zo’n moment nog veilig te voelen.
Kies je toch voor de praktijk, probeer de ervaring dan zo draaglijk mogelijk te maken. Neem zijn favoriete deken of speeltje mee, houd hem dicht bij je zodat hij je stem en geur kan volgen, en vraag de dierenarts om voldoende tijd te nemen voor het afscheid.
Bij een euthanasie aan huis van je hond vallen al die extra stressfactoren weg. Je hond hoeft geen autorit meer te maken, herkent de geuren en geluiden van zijn eigen omgeving en je hond kan thuis inslapen op de plek waar hij zich altijd op zijn gemak voelde. Onderzoek naar stress bij dieren laat zien dat vertrouwde routines en een voorspelbare omgeving helpen om angst en spanning te verminderen. Dat is precies waarom een thuis-euthanasie voor een blinde hond vaak zoveel rust geeft.
Een euthanasie aan huis van je blinde hond geeft in de meeste gevallen meer rust en vertrouwdheid, juist omdat je hond zich omringd weet door zijn eigen omgeving en de mensen die hem dierbaar zijn. Voor een blinde hond, die zoveel houvast haalt uit voorspelbaarheid en nabijheid, kan dat een groot verschil maken.
Een rustige omgeving is belangrijk bij ieder afscheid, maar voor het inslapen van een blinde hond weegt dit nog zwaarder. Zonder zicht vertrouwt hij volledig op geur, aanraking en geluid. Onrustige prikkels, harde stemmen, onverwachte bewegingen of een drukke praktijkruimte, kunnen daardoor extra verwarrend en beangstigend zijn.
Kies daarom voor een plek waar je hond zich altijd veilig heeft gevoeld. Dat kan zijn eigen mand zijn, een kleed in de woonkamer of een vertrouwd hoekje in de tuin. Leg een zachte deken neer, zorg voor voldoende warmte en houd het licht gedimd als dat prettiger voelt. Het gaat erom dat de omgeving zo herkenbaar en kalm mogelijk is.
Rust creëren betekent ook dat je zelf de tijd neemt. Zet telefoons op stil, laat alleen diegene aanwezig zijn die er echt bij willen zijn en geef je hond de ruimte om dichtbij jou te liggen. Vaak helpt het om zacht tegen hem te praten of hem te aaien, zodat hij je stem en geur ervaart tot het laatste moment.
Voor sommige gezinnen geeft het ook steun om kleine rituelen in te voegen: een kaarsje aansteken, rustige muziek op de achtergrond, of nog één keer zijn favoriete snack geven. Dit maakt de sfeer warm en vertrouwd, en helpt je blinde hond ontspannen in slaap te vallen.
Een blinde hond voelt sterk de emotie en rust van zijn omgeving. Hoe kalmer en liefdevol die omgeving is, hoe vrediger het afscheid zal verlopen.
Veel eigenaren vinden het spannend om te weten wat er precies gebeurt bij het laten inslapen van hun hond. Het idee alleen al kan beangstigend zijn, maar het helpt vaak om het proces stap voor stap uitgelegd te krijgen. Zo weet je wat je kunt verwachten en kun je met meer rust en vertrouwen aanwezig zijn. Bij een euthanasie aan huis van je hond neem ik altijd ruim de tijd. Allereerst is er ruimte om je hond nog even vast te houden, te knuffelen en een laatste lekkernij te geven. Pas wanneer iedereen er klaar voor is, beginnen we.
De procedure verloopt in twee fasen:
Voor een blinde hond kan het extra waardevol zijn dat dit thuis gebeurt. Hij voelt jouw aanwezigheid, hoort je stem en ruikt de vertrouwde geuren om zich heen. Dat maakt dat het afscheid minder beladen is en je hond vredig kan gaan, zonder stress van een autorit of onbekende prikkels in een praktijkruimte. De meeste eigenaren ervaren de procedure als zacht en respectvol. Het zien dat hun hond rustig inslaapt en vredig overlijdt, geeft vaak troost, hoe verdrietig het moment ook is.
Veel eigenaren vragen zich af of hun hond pijn voelt of bang is tijdens het inslapen. Het antwoord is geruststellend: de procedure verloopt zo rustig mogelijk en wordt stap voor stap begeleid, zodat je hond zich veilig voelt tot het einde.
De eerste injectie wordt onderhuids gegeven, vergelijkbaar met een vaccinatie. Je hond kan hierbij een klein prikje voelen, maar dit moment maak ik altijd zo zacht mogelijk. Vaak krijgt hij ondertussen iets lekkers of wordt hij rustig geknuffeld, waardoor hij bijna niets van het prikje meekrijgt. Daarna merk je al snel dat hij ontspannen raakt en langzaam wegzakt in een diepe slaap. Vanaf dat moment voelt je hond niets meer van wat er verder gebeurt. Voor hem is het alsof hij gewoon rustig in slaap valt, dicht bij jou en in zijn vertrouwde omgeving.
Wat jij ziet, is dat je hond steeds rustiger wordt, de ademhaling langzaam vertraagt en het lichaam ontspant. Soms komt er nog een diepe zucht of een kleine spiertrekking, maar dit hoort bij het natuurlijke proces en betekent niet dat hij onrust ervaart. Integendeel: het is een teken dat jouw hond rustig loslaat.
Voor een blinde hond zijn deze stappen van geruststelling en afleiding extra belangrijk. Jouw hond vertrouwt volledig op jouw stem, geur en aanraking. Door aanwezig te zijn en dichtbij je hond te zijn, voelt jouw hond zich veilig en geborgen tot het allerlaatste moment.
Als Peaceful Euthanasia Veterinarian ben ik gespecialiseerd in de rustige en stressvrije begeleiding van jouw blinde hond tijdens het inslapen. Dankzij mijn kennis en ervaring kan ik zorgen voor een waardig en liefdevol afscheid, want het afscheid van jouw geliefde hond is immers niet enkel een medische handeling. Alle aspecten van dit moment zijn belangrijk. Het zijn de laatste herinneringen die jij met jouw hond maakt. Door samen een plan te maken over hoe jij het afscheid wilt vormgeven, zorgen we ervoor dat deze laatste momenten net zo waardevol en liefdevol zijn als het leven dat jullie samen hebben gedeeld.
Wil je meer weten en kennismaken? Vul dan hier het contactformulier in.
Het verlies van een hond laat een diepe leegte achter. Zeker wanneer je hond blind was en sterk afhankelijk van jouw nabijheid, kan de stilte na het afscheid nog intenser aanvoelen. Nazorg is daarom een belangrijk onderdeel van het proces: het helpt je om het gemis een plek te geven en stap voor stap te leren omgaan met de nieuwe situatie.
De dagen na het afscheid voelen vaak onwezenlijk. Je mist de vaste routines: geen begroeting bij thuiskomst, geen dagelijkse wandelingen, geen vertrouwde geluiden in huis. Deze leegte is normaal en hoort bij rouw. Het helpt om je gevoelens te erkennen en jezelf de tijd te gunnen om verdrietig te zijn. Voor veel eigenaren geeft het steun om bewust stil te staan bij de herinneringen. Kleine rituelen kunnen daarbij helpen. Denk aan het maken van een herdenkingsplekje in huis met een foto, kaars of urn. Sommige mensen schrijven hun gevoelens op in een dagboek of brief aan hun hond. Anderen vinden het waardevol om een wandeling te maken langs de favoriete route van hun hond, of nog eens een plek te bezoeken waar jullie samen graag kwamen. Creatieve vormen kunnen ook troost bieden, zoals het maken van een fotoalbum of herinneringsdoos met speeltjes, halsband of andere persoonlijke spullen. Zulke tastbare herinneringen geven houvast in een periode waarin de dagelijkse aanwezigheid zo plotseling wegvalt.
Rouw is geen proces van loslaten, maar van op een andere manier leren vasthouden. Door herinneringen vorm te geven en momenten te creëren om je hond te gedenken, wordt het gemis niet kleiner, maar draaglijker. Het verdriet laat zien hoeveel liefde er was en die liefde blijft, ook na het afscheid.
Praat met mensen die dichtbij je staan. Vaak willen vrienden en familie graag steun bieden, maar weten ze niet goed hoe. Geef daarom zelf aan wat je nodig hebt: een luisterend oor, praktische hulp of gewoon gezelschap. Door je gevoelens te delen, voel je je minder alleen en kan de herinnering aan je hond in liefde worden gekoesterd. Toch ervaren veel eigenaren dat hun verdriet niet altijd serieus wordt genomen. Rouw om een huisdier wordt in onze samenleving soms onderschat, terwijl de band met een hond net zo diep en betekenisvol kan zijn als die met een mens. Het verlies van een trouwe metgezel kan dezelfde intensiteit hebben, en het is belangrijk dat dit verdriet wordt erkend. Door dit met de juiste mensen te delen, ontstaat er ruimte voor begrip en steun.
Voor kinderen kan het overlijden van een hond hun eerste echte ervaring met verlies zijn. Zij verwerken rouw vaak anders dan volwassenen: in korte, intense periodes, afgewisseld met spel of afleiding. Het helpt als je eerlijk uitlegt wat er gebeurt en geen verhullende taal gebruikt. Woorden als “inslapen” kunnen bij jonge kinderen letterlijk worden genomen en verwarring oproepen. Beter is om rustig uit te leggen dat de hond doodgaat en niet meer wakker zal worden, en dat dit betekent dat hij geen pijn of angst meer heeft. Betrek kinderen actief bij het afscheid, mits zij dat zelf willen. Dat kan door een tekening of briefje mee te geven, samen een kaarsje te branden of herinneringen op te schrijven. Ook kan het waardevol zijn dat kinderen aanwezig zijn bij het afscheid, zolang zij goed zijn voorbereid en dit zelf aangeven. Voor ouders kan de vraag spelen vanaf welke leeftijd dit passend is. Er bestaat geen vaste grens: jonge kinderen hebben vaak genoeg aan een kort moment, terwijl oudere kinderen en tieners bewuster afscheid kunnen nemen. Het belangrijkste is dat kinderen de keuze krijgen om mee te doen en dat hun grenzen gerespecteerd worden.
Soms is de leegte na het overlijden van een hond zo groot dat steun uit de directe omgeving niet voldoende is. In dat geval kan professionele begeleiding helpen om grip te krijgen op je gevoelens. Een rouwbegeleider of psycholoog kan je inzicht geven in het rouwproces en handvatten bieden om met het verlies om te gaan. Daarnaast bestaan er rouwgroepen en lotgenotengroepen, zowel fysiek als online. Het delen van ervaringen met mensen die hetzelfde hebben meegemaakt geeft vaak veel herkenning en troost. Het kan fijn zijn om te merken dat je gevoelens normaal zijn en dat anderen begrijpen hoe intens het verlies van een hond kan zijn. Steeds meer dierencrematoria en organisaties bieden daarnaast rouwondersteuning aan, variërend van bijeenkomsten tot online communities of herdenkingsmomenten. Ook dat kan een waardevolle manier zijn om je verdriet te delen en niet het gevoel te hebben dat je er alleen voor staat.
Nazorg is een onmisbaar onderdeel van mijn werk als Peaceful Euthanasia Veterinarian. Het afscheid stopt niet op het moment dat je hond is ingeslapen, vaak begint juist daarna het moeilijkste deel. Ik weet uit ervaring hoe groot de leegte kan zijn, en hoe belangrijk het is dat dit verdriet erkend wordt. Daarom bied ik niet alleen de begeleiding van het afscheid, maar ook ruimte voor nazorg. Een telefoontje na enkele dagen, de mogelijkheid om je verhaal nog eens te delen, of praktische handvatten om met het verlies om te gaan: het kan een groot verschil maken in hoe je dit proces beleeft. Rouw om een hond is échte rouw, en verdient dezelfde erkenning als ieder ander verlies. Mijn rol is om daarin steun en begrip te bieden, zodat je niet alleen staat in deze periode.
Meer weten over Marloes? Neem hier contact op.
Het besluit om je blinde hond te laten inslapen is een van de moeilijkste keuzes die je als eigenaar moet maken. Blindheid op zichzelf hoeft geen reden te zijn, maar in combinatie met angst, desoriëntatie of andere gezondheidsproblemen kan het leiden tot een ernstig verlies van levenskwaliteit. Juist daarom is het zo belangrijk om stil te staan bij hoe je hond zich werkelijk voelt, en om de afweging met zorg en liefde te maken. Omdat ik mijzelf heb gespoeciulaiseerd in de palliatieve zorg van huisdieren, kan ik al in de periode voor het afscheid van betekenis zijn. Samen kijken we hoe je hond zich voelt, welke mogelijkheden er nog zijn om zijn comfort te verbeteren en wanneer het tijd is om afscheid te nemen.
Een waardig afscheid gaat verder dan het medische proces. Het gaat om de voorbereiding, de plek waar je afscheid neemt, de rituelen die betekenis geven, en de nazorg die helpt bij de verwerking van het verlies. Een thuis euthanasie van jouw hond kan daarbij veel rust brengen, zeker voor een blinde hond die zoveel houvast haalt uit geur, stem en nabijheid.
Weet dat je er niet alleen voor staat. Als Peaceful Euthanasia Veterinarian begeleid ik je stap voor stap. Zo zorgen we samen voor een laatste moment dat, ondanks het verdriet, net zo liefdevol en betekenisvol is als het leven dat jullie samen hebben gedeeld.
💩 Siep is ziek…
Niet ernstig gelukkig, maar plotselinge (acute) diarree.
In veel gevallen komt dit door:
– iets verkeerd gegeten
– verandering in voeding
– stress/prikkel
– of gewoon een tijdelijke verstoring van de darmflora
Wist je dat je acute diarree bij honden vaak helemaal niet meteen hoeft te behandelen met medicatie?
In veel gevallen kun je het lichaam gewoon even helpen:
• Licht verteerbare voeding
• Probiotica voor de darmflora
• Kleine porties
• Maar ook: rust (behalve extra vaak even naar buiten 💩
Vaak knapt een hond binnen 1–3 dagen al op!
⚠️ Wanneer wél opletten?
– Sloom of lusteloos
– Niet willen eten/drinken
– Bloed bij de ontlasting
– Continu braken en niest binnen houden
– Puppy of oudere hond
– Of als het >3 dagen aanhoudt
Herkenbaar? Wat doen jullie bij acute diarree?
#hondengezondheid #diarreebijhonden #dierenartsaanhuis #marloeszorgt #hondenleven
Na een heerlijke rondreis door de Filipijnen ben ik weer terug in Nederland. Wat een prachtig land!
Maar al dierenarts kijk je toch anders, ook op vakantie.
Tijdens mijn reis kwam ik veel zwerfdieren tegen.
Honden en katten die leven op straat, vaak tussen mensen en het dagelijkse leven. Wat me opviel, is dat ze hier niet worden weggejaagd. Veel mensen geven ze restjes eten, laten ze met rust en behandelen ze vriendelijk. Ze horen er als het ware een beetje bij.
De dieren zelf zijn ook super vriendelijk.
Ze bewegen zich tussen mensen en lijken een balans te hebben gevonden in het samenleven met hun omgeving. Maar die balans heeft ook een andere kant.
Veel dieren hebben last van parasieten.
Ik zag huidproblemen, kale plekken en jeuk. Hoe armer de omstandigheden waarin mensen leven, hoe lastiger het vaak is om goed voor dieren te zorgen. Dat zie je terug in ondervoeding, ziekte en een verminderde kwaliteit van leven.
Vooral de vrouwtjes hebben het zwaar. Steeds weer drachtig, steeds weer pups of kittens… waarvan er veel geen eerlijke kans krijgen. De oplossing ligt hier vaak niet in adoptie. Hoewel adoptie voor individuele dieren waardevol kan zijn, verandert het niets aan het grotere probleem.
De sleutel ligt in het voorkomen van nieuwe nestjes.
Lokale dierenartsen en vrijwilligers zetten zich hiervoor in met sterilisatie- en castratieprojecten, vaak gecombineerd met vaccinatie tegen rabiës.
Ik voelde me regelmatig heel machteloos als ik een vermagerde hond, een verwaarloosde pup of een ziek dier zag.
Ik zie wat er nodig is, maar kon op dat moment zo weinig doen.
Behalve onze maaltijd delen…en dat deden we met liefde!
Tegelijk kijk ik terug op een prachtige reis waar ik nog steeds van nageniet. En wie weet kan ik in de toekomst ooit iets actiever bijdragen aan dit soort projecten.
Voor nu ben ik weer terug in Nederland en er voor alle lieve dieren hier 💜
Even een kleine update ☀️
Van 7 t/m 30 maart ben ik met vakantie en daardoor niet bereikbaar voor consulten en euthanasie aan huis.
Ik besef dat dit soms precies in een moeilijke periode kan vallen. In dat geval raad ik aan contact op te nemen met je eigen dierenarts of de dichtstbijzijnde dierenartspraktijk.
Voor niet dringende vragen kun je me mailen op info@marloeszorgt.nl of via een DM. Vanaf 31 maart sta ik weer met alle aandacht klaar voor jullie en jullie lieve dieren.
Dank voor jullie begrip.
Liefs Marloes 💜
Het is vandaag een jaar geleden dat mijn Takkie overleed.
Op 14 februari 2025.
Het was mijn grootste angst om ooit afscheid van hem te moeten nemen en opeens was die dag er.
Dit is wat ik dit jaar heb geleerd over rouw.
Rouw is hard werken, zowel emotioneel als fysiek.
Rouw komt in golven en verrast je op de meest onverwachte momenten.
Rouw zorgt ervoor dat ik me soms schuldig voel als ik plezier maak of geniet van mijn andere dieren en even niet aan Takkie of Mimi denk.
Rouw maakt ook dat de angst om mijn andere dieren te verliezen nog groter is.
Voor ons zal Valentijnsdag nooit meer hetzelfde zijn.
En ik kan nooit meer naar Against All Odds luisteren zonder in tranen uit te barsten.
Maar het belangrijkste wat ik heb geleerd, is dit: het is okee.
Het is okee om te rouwen om je huisdier.
De liefde die ik heb mogen ontvangen is net zo echt als de rouw die je ervoor terugkrijgt.
Maar het is óók okee om weer te genieten.
Het is okee dat de pijn minder scherp wordt.
Alles mag er zijn.
#rouw #huisdier #verdriet #takkie #dierenarts
Wist je dat gebitsproblemen één van de meest voorkomende oorzaken van chronische pijn bij senior huisdieren zijn?
En dat het niet alleen om de mond gaat?
Een ontstoken gebit kan leiden tot:
• minder eten
• gewichtsverlies
• prikkelbaarheid
• hartproblemen
• extra belasting van de nieren
• chronische ontsteking in het hele lichaam
Veel klachten die we “ouderdom” noemen… blijken eigenlijk pijn.
Juist in de laatste levensfase wil je onnodig ongemak voorkomen. Daarom hoort gebitscontrole wat mij betreft standaard bij goede seniorenzorg.
Ik begrijp dat het spannend is als jouw senior voor een gebitsbehandeling naar de dierenarts moet, maar met juiste medicatie en monitoring kan dit ook voor jouw senior heel veilig verlopen. En daarna kan jouw senior weer pijnvrij genieten van zijn/haar oude dag!
Twijfel je over het gebit van jouw senior? Deze maand hebben veel dierenartsen leuke acties rondom dit onderwerp!
#dierenarts #maandvanhetgebit #senior #huisdieren #zorg
Vandaag is Siep jarig 💜
Een jaar geleden was Takkie er nog.
Ik wist nog niet dat zijn afscheid zo dichtbij was..
Siep kwam al vrij snel na zijn overlijden in ons leven.
Ik was bang dat het te snel zou zijn.
Bang voor mijn eigen gevoel.
En eerlijk? Ook bang voor wat anderen ervan zouden vinden.
Alsof rouw eerst “af” moest zijn,
voordat er weer ruimte mocht zijn voor liefde.
Maar er bestaat geen juiste timing
voor het aangaan van een nieuwe band.
Geen regels, geen vaste termijnen.
Er is alleen wat goed voelt.
Wat past.
Wat ruimte krijgt.
Siep kwam niet in plaats van Takkie.
Hij kwam naast alles wat er al was.
Daar was ruimte voor.
Voor mij was dit het juiste moment.
Het voelde alsof Takkie
Siep naar ons toe heeft gestuurd.
En dat voelde meer dan goed
